Τι είναι η αρχή της Ινδίκτου;


Ο των αιώνων Ποιητής και Δεσπότης, Θεέ των όλων, υπερούσιε όντως, την ενιαύσιον ευλόγησον περίοδον, σώζων τω ελέει σου τω απείρω, Οικτίρμον, πάντας τους λατρεύοντας σοι τω μόνω Δεσπότη, και εκβοώντας φόβω Λυτρωτά· Εύφορον πάσι το έτος χορήγησον.

1η Σεπτεμβρίου: ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΙΝΔΙΚΤΟΥ (δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους). Για την περίπτωση αυτή, ό Σ. Εύστρατιάδης στο Αγιολόγιο του, γράφει τά έξης: «Λέξις λατινική (indictio) όρισμόν σημαίνουσα καθόν κατά δεκαπενταετή περίοδον έπληρώνοντο εις τους αυτοκράτορας των Ρωμαίων οι φόροι. Κατά την εκκλησιαστικήν παράδοσιν, την αρχήν της ίνδικτιώνος είσήγαγεν ό Αύγουστος Καίσαρ (1 -14), ότε διέταξε την γενικήν των κατοίκων του Ρωμαϊκού κράτους απογραφήν και την είσπραξιν των φόρων, κατά την πρώτην του Σεπτεμβρίου μηνός. Από του Μεγάλου Κωνσταντίνου (313) έγένετο επισήμως χρήσις της Ινδικτιώνος ως χρονολογίας, έκτοτε δε ή εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι του νυν εορτάζει την αΣεπτεμβρίου ως αρχήν του εκκλησιαστικού έτους. «Ινδικτον ημιν ευλόγει νέου χρόνου, ώ και παλαιέ και διανθρώπους νέε«.
Η Ινδικτιώνα είναι ένας γενικότερος τρόπος μέτρησης του χρόνου ανά 15ετίες με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού ή για την ακρίβεια από το 3 π.Χ.
Η 1η Σεπτεμβρίου, η αρχή του εκκλησιαστικού έτους, αποτελεί την αρχή της Ινδίκτου. Τότε τελείται η ακολουθία της Ινδίκτου σε συνδυασμό με τη θεία λειτουργία για την ευλογία του εκκλησιαστικού έτους.
Αρχικά υπήρχε η Αυτοκρατορική Ίνδικτος ή Καισαρική Ινδικτιώνα που μάλλον εισήχθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο. Εκαλείτο επιπλέον Κωνσταντινική ή της Κωνσταντινουπόλεως ή Ελληνική. Παράλληλα υπήρχε και η Παπική Ινδικτιώνα.
Η 1η Σεπτεμβρίου καθορίστηκε ως αρχή της εκκλησιαστικής χρονιάς ως εξής:
Στην περιοχή της Ανατολής τα περισσότερα ημερολόγια είχαν ως πρωτοχρονιά την 24η Σεπτεμβρίου, ημέρα της φθινοπωρινής ισημερίας. Επειδή όμως η 23 η ήταν η γενέθλια ημέρα του αυτοκράτορα της Ρώμης Οκταβιανού, η πρωτοχρονιά μετατέθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου, η οποία και καθορίστηκε ως αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή της περιόδου του ρωμαϊκού διατάγματος για τον φόρο που ίσχυε για 15 έτη. Έτσι Ίνδικτος κατάντησε να σημαίνει αργότερα το έτος και αρχή της Ινδίκτου την Πρωτοχρονιά. Αυτή την Πρωτοχρονιά βρήκε η Εκκλησία και της έδωσε χριστιανικό περιεχόμενο, αφού τοποθέτησε σαυτήν την εορτή της συλλήψεως του Προδρόμου, που αποτελεί και το πρώτο γεγονός της Ευαγγελικής Ιστορίας.
Αργότερα, το 462 μ. Χ.., για πρακτικούς λόγους και για να συμπίπτει η πρώτη του έτους με την πρώτη του μηνός, η εκκλησιαστική πρωτοχρονιά μετατέθηκε την 1 η Σεπτεμβρίου. Διευκρινίζεται ότι η πρωτοχρονιά της 1ης Ιανουαρίου έχει Ρωμαϊκή προέλευση και ήρθε στην Ορθόδοξη Ανατολή κατά τα νεότερα χρόνια. Η εκκλησιαστική ακολουθία για το νέο έτος τελείται την 1 η Σεπτεμβρίου, μια ακολουθία απαράμιλλου κάλλους ως προς το υμνογραφικό υλικό.
Σημειωτέον ότι πριν από λίγα χρόνια η Εκκλησία μας όρισε την 1η Σεπτεμβρίου ως ημέρα αφιερωμένη στο φυσικό περιβάλλον.

Άπολυτίκιον. Ήχος β‘.
Ό πάσης Δημιουργός της κτίσεως, ό καιρούς και χρόνους εν τη Ίδία εξουσία θέμενος, ευλόγησαν τον στέφανον, του ενιαυτού της χρηστότητας σου, Κύριε, φυλάττων εν ειρήνη τους βασιλείς και την πάλιν σου, πρεσβείαις της Θεοτόκου, μόνε Φιλάνθρωπε.


ΑΝ…


Αν μπορείς στην πλάση ετούτη
να περιφρονείς τα πλούτη,
κι αν οι έπαινοι των γύρω
δεν σου παίρνουν το μυαλό,
Αν μπορείς στη τρικυμία
να κρατήσεις ψυχραιμία
κι αν μπορείς και στους εχθρούς
να σκορπίσεις το καλό,
Αν μπορείς με μιας να παίξεις
κάθε τι που ‘χεις κερδίσει,
 στην καταστροφή ν’ αντέξεις
και να δώσεις κάποια λύση,
Αν μπορείς να υποτάξεις
πνεύμα, σώμα και καρδιά,
Αν μπορείς όταν σε βρίζουν
να μη βγάλεις τσιμουδιά,
Αν μπορείς στην καταιγίδα
 να μη χάνεις την ελπίδα,
Αν μπορείς να συγχωρήσεις,
όσους σ ´ έχουν αδικήσει 

Αν μπορείς τ’ όνειρό σου
να μη γίνει ο όλεθρός σου
κι αν μπορέσεις ν’ αγαπήσεις
όσους σ’ έχουν μισήσει,
Αν μπορείς να είσαι ο ίδιος
στη χαρά και στην οδύνη,
Αν η πίστη στη ψυχή σου
μπρος σε τίποτα δεν σβήνει,
Αν μιλώντας με τα πλήθη
τη συνείδηση δεν χάνεις,
Αν μπορείς να χωνέψεις
πως μια μέρα θα πεθάνεις,
Αν ποτέ δε σε μεθύσει
του θριάμβου το κρασί,
Αν στα ψέματα των άλλων
δε λες ψέματα και συ,
Αν μπορείς να μη θυμώνεις
αλλά μήτε και να κλαις
όταν άδικα σου λένε
πως εσύ μονάχα φταις,
        Αν μπορείς με ηρεμία
δίχως νεύρα ή δυσφορία,
 και τα ίδια σου τα λόγια
να τ’ ακούς παραλλαγμένα,
Αν μπορείς κάθε λεπτό σου
να ‘ναι μια δημιουργία,
και ποτέ σου να μη μείνεις
με τα χέρια σταυρωμένα,
Αν οι φίλοι και οι εχθροί σου
δεν μπορούν να σε πληγώσουν,
Αν οι σχέσεις με μεγάλους
τα μυαλά δε σου σηκώσουν,
Αν τους πάντες λογαριάζεις
μα… κανένα χωριστά,
Αν μπορείς να φυλάξεις
και τα ξένα μυστικά,
Ε, παιδί μου τότε πια…
θα μπορέσεις ν’ απολαύσεις
όπως πρέπει τη ζωή σου,
θα ‘σαι άνθρωπος σπουδαίος
κι όλη η γη θα ‘ναι δική σου!!!
Κίπλινγκ    

1η Σεπτεμβρίου



1η Σεπτεμβρίου αρχή της Εκκλησιαστικής χρονιάς.
1η Σεπτεμβρίου αρχή του Φθινοπώρου και τέλος του καλοκαιριού.
Αρχή της νέας σχολικής χρονιάς. Οι διακοπές τελείωσαν και οι μαθητές στα θρανία. Η αγρανάπαυση του καλοκαιριού πέρασε και η μάχη του μαθητικού μας κόσμου άρχισε. Ο καθένας στην έπαλξή του, ο καθένας στη δική του θέση δίνει μια καινούργια μάχη.

Όσοι αγωνίζονται αμείβονται
και όσοι δίνουν την μάχη νικούν.
Νικητές όλοι μας στον καινούργιο αγώνα.

Ἡ δύναμι τοῦ ἰδανικοῦ



Ἔχει χρέος ὁ νέος νά εἶναι πάντοτε ἀποφασισμένος νά μή μείνῃ στό ἐπίπεδο τοῦ ὄχλου, ἀλλά νά φθάσῃ  σ’ ἕνα ὑψηλό σκοπό μέσα στήν ζωή. Καί σύ, παιδί μου, διάλεξε λοιπόν τό ἰδανικό σου, καί μή τό λησμονῇς ποτέ. Ἐπιστράτευσε ὅλες τίς δυνάμεις σου γιά τήν πραγματοποίσησί του. Δέν σοῦ ὑπόσχομαι, ὅτι θά τό ἐπιτύχῃς μέσα σέ μερικούς μῆνες, οὔτε μέσα σέ μερικά χρόνια. Ἴσως καί νά μή φθάσῃς ποτέ. Ἀλλά τί πειράζει; Ἡ συγκέντρωσι τῶν σκέψεών σου καί τῶν σχεδίων σου ἐπάνω σ’ αὐτό τό ἰδανικό ὁπωσδήποτε σέ φέρνει πιό κοντά του, ἔστω καί ἄν, στήν ἀρχή, φαινόταν αὐτό τό ἰδανικό νά ὀρθώνεται μπροστά σου σάν κάτι πολύ ὑψηλό, πού εἶναι ἀδύνατον νά τό πλησιάσης. Αὐτός πού ξοδεύει ὅλη του τήν δραστηριότητα γιά τήν πραγματοποίηση ἀνωτέρου σκοποῦ, ἀνακαλύπτει ἀπό τήν μιάν ἡμέραν στήν ἄλλη νέες δυνάμεις, δυνάμεις πού ὁ ἴδιος δέν τίς ἐμάντευε οὔτε τήν παραμονή ἀκόμα τῆς ἀνακαλύψεώς των.
Κατά τόν παγκόσμιο πόλεμο οἱ ἀπίστευτες στερήσεις μᾶς ἐφανέρωσαν πόση ἀντοχή εἶναι δυνατόν νά δείξη τό ἀνθρώπινο σῶμα. Θά μάθῃς ὅτι καί ἡ ψυχή ἔχει τήν ἴδια ἱκανότητα νά θαυματουργῇ, ὅταν βάλωμε ὅλη τήν δύναμί μας καί ὅλη τήν θέλησί μας στήν ὑπηρεσία τοῦ ἰδανικοῦ, πού ἐσχηματίσαμε γιά τόν ἑαυτό μας. 
Θά μποροῦσες π.χ. νά πάρῃς τήν ἀπόφασι νά ἐξαφανίσῃς μέ κάθε θυσία τό ἐλάττωμα, πού ἀνεγνώρισες ὅτι κυριαρχεῖ στήν ψυχή σου… Αὐτή τήν ἀπόφασι: Πέρυσι τό ἐνδεικτικό σου ἦταν μᾶλλον μέτριο· εἶχες μερικά ἑνδεκάρια καί δωδεκάρια. Ἐφέτος ὅμως πρέπει νά πᾷς παραπάνω. Δέν ἔχει σημασία τί θά σοῦ στοιχίσῃ…
Θά ἤθελα ἀκόμη νά ἔχῃς κι’ ἄλλον ὑψηλότερο σκοπό. Τά βιβλία σου εἶναι γεμᾶτα ἀπό φράσεις ὅπως αὐτές: «Ἄρχισε τήν ἐργασία ἐκεῖ πού ἑκατομμύρια τήν ἄφησαν». «Γιά τούς γενναίους δημιουργούς ὑπάρχει ἀκόμα θέσι στίς κορυφές». «Δέν ἔχουν πιασθῆ ἀκόμα οἱ καλλίτερες θέσεις τοῦ κόσμου». «Ὁ χαρακτήρ καί ἡ εὐφυΐα εἶναι ἀκόμα περιζήτητα: βρίσκονται πάντοτε ὑψηλά στό χρηματιστήριο τῆς ζωῆς».
Ναί, θά ἤθελα ν’ ἀντικρύσω σ’ ὅλους τούς νέους τήν βαθειά πεποίθησι, ὅτι ἔχουν χρέος νά γίνουν μεγάλοι ἄνθρωποι: Καλιεργημένα πνεύματα, χαρακτῆρες ἄψογοι, ψυχές μέ καταπληκτικήν ὀμορφιά. Δέν μποροῦν ὅλοι νά φθάσουν σ’ αὐτόν τόν σκοπό, τό ξέρω καλά· ἀλλ’ ἄν οἱ σκέψεις καί οἱ προσπάθειές τους, σύμφωνα μέ τό παράδειγμα τῶν ἀετῶν, κατευθύνουν τό πέταγμά τους πάντοτε πρός αὐτόν τόν ὕψιστο σκοπό, θά πλησιάσουν σ’ αὐτόν περισσότερο ἀπό ὅσο θά ἦτο δυνατόν νά πλησιάσουν ἄν περιωριζόντο νά φτερουγίζουν ἐπάνω ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, ὅπως κάνουν τά χεληδόνια.
«Ἀλλά τότε ὅλοι οἱ νέοι θά καταντήσουν ἀνυπόφοροι, ἐπειδή συχνά θά ματαιοδοξοῦν», πιθανόν νά πῇς. Δέν τό φοβοῦμαι καθόλου αὐτό. Καί εἶμαι βέβαιος ὅτι ἕνας, πού ἔχει ψυχή ἐμψυχωμένη ἀπό κάποιο ἰδανικό ἐπίσης ὑψηλό, μπορεῖ, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον, νά ὑπερνικήσῃ τόν πειρασμό τῶν ταπεινῶν σκέψεων καί γενετησίων πόθων. Πολλοί νέοι καταστρέφονται ἠθικῶς, σιγά-σιγά, ἀκριβῶς ἐπειδή δέν ἔχουν βάλει στήν ζωή τους ὑψηλό σκοπό, ἀνώτερο προορισμό, Παραδέχομαι χωρίς καμμιάν ἐπιφύλαξι τό ἀξίωμα, πού ὁ πλουσιώτατος καί ἐργατικώτατος Ἀμερικανός, ὁ Carnegie συνιστᾶ στούς νέους: «My place is on the top!»· ἡ θέσι μου εἶναι στήν κορυφή! Προσπάθησε μόνο, παιδί μου, νά φθάσῃς ἐκεῖ μέ προγραμματισμένη ἐργασία, ἐκτελῶντας πρόθυμα τό καθῆκον σου καί χωρίς νά χρειάζεσαι τήν προστασία ἤ τήν βοήθεια τῶν γονέων καί τῶν φίλων σου.
Ἐπίσης ξέρω καλά, ὅτι ὑπάρχουν νέοι, πού δέν κάνουν τόν κόπο νά μελετοῦν καί νά καλλιτερεύουν τήν θέσι τους, διότι εἶναι «ταπεινόφρονες», «μετριόφρονες» καί «αὐτάρκεις»… Στάσου ἐκεῖ, παιδί μου. Ἡ νωθρότητα πολύ ἀπέχει ἀπό τό νά εἶναι ἀρετή, καί ἡ ὀκνηρία δέν μοιάζει μέ τήν ταπεινοφροσύνη! Ἡ πραγματική ταπεινοφροσύνη μᾶς κάνει νά λέμε! «Δέν εἶμαι τίποτα· δέν ἔχω καμμιάν ἀξία»· ἀλλά μᾶς κάνει νά προσθέσωμε ἀμέσως: «Τίποτα δέν ὑπάρχει στόν κόσμο, πού νά μήν μπορῶ νά τό κάνω μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ».
Συνήθισε νά λές συχνά τήν μεγαλοπρεπῆ τούτη φράσι, αὐτή τήν θελκτική προσευχή ἑνός ἁγίου μας: Deus meus, Deus meus! Nihil sum, sed tuus sum». Θέε μου, Θέε μου· δέν εἶμαι τίποτα, ἀλλά εἶμαι δικός σου!.. Ναί. λέγε το συχνά στόν Οὐράνιο Πατέρα. Θά δῇς ποιά πνευματική δύναμι θ’ ἀναβλύση μέσα σου.

(Από το βιβλίο του Tihamer Toth, Ἡ πιό ὑπέροχη νίκη).

Τό κάπνισμα



Φαίνεται ὅτι ὅλοι οἱ ἡγέτες τοῦ κόσμου ἀνησυχοῦν γιά τήν ραγδαία αὔξησι τῶν καπνιστῶν, πάσης ἡλικίας, καί, ἰδιαιτέρως, τῶν μικρῶν ἀγοριῶν καί κοριτσιῶν. Ὅταν ἕνα δωδεκάχρονο παιδί καπνίζη, ὅπως ἕνας μανιώδης μεγάλης ἡλικίας καπνιστής, φαντάζεσθε τί θλιβερές ἐπιπτώσεις θά ἔχη ἡ νικοτίνη στήν ὑγεία τοῦ νεαροῦ φουμαδόρου. Οἱ πνεύμονές του θά μεταβληθοῦν σέ καπνοδόχο, μέ τίς γνωστές θλιβερές συνέπειες γιά τήν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου.
Τό ἐρώτημα πού τίθεται ἐπιτακτικό εἶναι, ἐάν καί κατά πόσον τά μέτρα πού μᾶς ὑποδεικνύουν νά ληφθοῦν γιά τήν πάταξι τοῦ καπνίσματος, εἶναι ἀποτελεσματικά. Πολύ φοβούμεθα ὅτι, μέ ἀπαγορευτικές διατάξεις καί διαταγές, τό πρόβλημα δέν λύεται, ἐάν προηγουμένως δέν προηγηθῆ ἡ κατάλληλη ἀγωγή, ἐνημέρωσις καί πληροφόρησις τῶν παιδιῶν μας καί ἄν τά παιδιά μας δέν θωρακισθοῦν μέ πνευματικά ἐφόδια καί δέν ἀτσαλωθῆ ἡ θέλησίς των, ὥστε νά μήν ὑποκύπτουν στόν πειρασμό τῆς παρανομίας καί τοῦ παραστρατήματος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀρνῆται νά ἀπαλλαγῆ ἀπό ἕνα πάθος, ὅλες οἱ καταπιεστικές ἀπαγορεύσεις σέ τίποτε δέν ἠμποροῦν νά ὠφελήσουν.

Πηγή: Περιοδικό «Αγία Λυδία», τεύχος 439, Σεπτέμβριος 2009.

Από τα πιο όμορφα πράγματα στον κόσμο!

Το πιο ωραίο άγαλμα



Περιγράφεται ως «το αποκορύφωμα εκατοντάδων ετών του πολιτισμού», «ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα στην ιστορία της τέχνης» και ως απόδειξη της «σπίθας της Θείας Παρουσίας σε κάθε μορφή ζωής». Η Νίκη της Σαμοθράκης, άγαλμα του δεύτερου αιώνα προ Χριστού, προς τιμήν της Θεάς Νίκης, είναι ένα από τα πιο περίφημα γλυπτά όλων των εποχών και εκτίθεται στην πιο περίοπτη θέση του Λούβρου, στο Παρίσι.