Ἀρετή τοῦ κάποτε;


Μέ πόσο καμάρι ξεφυλλίζουμε, μελετοῦμε τήν Ἱστορία μας ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες!
Μένουμε ἔκπληκτοι μπροστά σέ τόσες σέ ἀριθμό καί τόσες σέ μεγαλεῖο θυσίες τῶν σεβαστῶν μας προγόνων γιά τήν Πατρίδα μας.
Γιατί ἡ Πατρίδα γιά τόν Ἕλληνα, ὅπου γῆς, εἶναι μετά τόν Θεό καί τήν πίστι του, ὁ δεύτερος χτύπος τῆς καρδιᾶς του.
Μεγαλεῖο πού προκαλεῖ τήν λογική.
Μεγαλεῖο πού φέρνει στό προσκήνιο τῆς ζωῆς μας κάτι ἀπό τόν καλό μας ἑαυτό.
Μεγαλεῖο πού ἴσως καθρεπτίζει τήν δική μας μιζέρια καί μικροψυχία.
Μεγαλεῖο πού βάζει πολύ  ψηλά τούς στόχους μας, τήν δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου πού ἀγωνίζεται.
Ὅμως, αὐτό τό μεγαλεῖο πού τόσο μᾶς συγκινεῖ στήν ἱστορία μας, σίγουρα δέν εἶναι ἀρετή πού τήν συναντᾶμε μόνο στά πεδία τῶν μαχῶν. Τάχα καί ἡ ζωή μας δέν εἶναι μάχη, δέν εἶναι ἀγώνας, δέν εἶναι πόλεμος ἀνάμεσα στό καλό καί τό κακό, στό ποταπό καί τό ἅγιο;
Δέν εἶναι μεγαλεῖο, ὅταν συναντᾶς κακότητα καί σύ προσφέρης συγχωρητικότητα; 
Δέν εἶναι μεγαλεῖο νά συναντᾶς εἰρωνεία καί σύ νά προσφέρης ἐξυπηρετήσεις;
Δέν εἶναι μεγαλεῖο νά συναντᾶς νεῦρα πολλῶν μποφώρ καί σύ νά εἶσαι κυματοθραύστης μέ τήν ψυχραιμία; 
Νά συναντᾶς γκρίνια καί ξεπερνώντας την, νά φέρνης στό περιβάλλον σου γαλάζιους οὐρανούς μέ τό χαμόγελο;
Νά συναντᾶς φθόνο κακεντρεχῆ καί σύ νά  ἐπιστρατεύης τήν ἐφευρετική σου ἀγάπη καί νά τήν δίνης;
Πόσες εὐκαιρίες μᾶς δίνει ἡ ζωή καθημερινά! Καί τό σπουδαῖο εἶναι, πώς τό μεγαλεῖο πού βιώνουμε δέν ἐξυψώνει μόνον ἐμᾶς, ἔτσι πού νά ἐπιβεβαιώνουμε τήν ἰδιότητά μας, τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἐπηρεάζει καί τούς γύρω μας, τούς δικούς μας, τούς φίλους μας, τούς γνωστούς μας, τούς συναδέλφους μας.
Ἔχει γραφῆ πώς καί ὁ ἥλιος καί ἡ παγωνιά ἐπηρεάζουν τό λουλούδι.
Ἡ δική μας μεγαλωσύνη ἐπιδρᾶ θετικά, ἐπηρεάζει, δίνει μηνύματα ζωῆς, ἀναγεννᾶ, προβληματίζει, ἀνυψώνει, εὐεργετεῖ. Καί μάλιστα σιωπηλά, ἀλλά δυναμικά, ἔτσι ὅπως εἶναι τό παράδειγμα.
Ἡ μεγαλωσύνη δέν εἶναι ἀρετή τοῦ κάποτε. Δέν εἶναι ἀρετή πού ἀναδύεται μόνο στά πεδία τῶν μαχῶν, ἀλλά τέτοιοι ἡρωϊσμοί πού κάνουν τήν ὑπέρβασί τους ἀπό τόν κακό μας ἑαυτό καί ὀμορφαίνουν τήν καθημερινότητα καί τῆς δίνουν τό χρῶμα τοῦ οὐρανοῦ καί τήν εὐωδία τοῦ Παραδείσου ἀναδεικνύονται καί στόν στίβο τῆς ζωῆς.
Ἡ μεγαλωσύνη δέν εἶναι ἐποχική ἀρετή. Εἶναι ἀρετή τοῦ κάθε «τώρα», τοῦ κάθε «σήμερα».
Γιατί ἡ μεγαλωσύνη εἶναι ὑπόθεσις καρδιᾶς καί μάλιστα, καρδιᾶς τῆς ὁποίας ἔνοικος εἶναι ὁ Θεός τῆς ἀγάπης πού πυρακτώνει, καίει τόν ἀτομισμό μας καί αὐξάνει τήν σπίθα τῆς ἀγάπης.
Γιά νά θυμηθοῦμε καί τόν μεγάλο μας ποιητή, πού λέει πώς 
«ἡ μεγαλωσύνη δέν μετριέται μέ τό στρέμμα·
μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα μετριέται……»

Πηγή: Περιοδικό Αγία Λυδία, τεῦχος 416, Ὀκτώβριος 2007.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s