Διάβασα κάπου καί σκέφθηκα



Διάβασα κάπου:

Ἕνα βράδυ ἕνας γέρος ἰνδιάνος, τῆς φυλῆς Τσερόκ­ι, μίλησε στόν ἐγγονό του γιά τή μάχη πού γίνεται στήν ψυχή τῶν ἀνθρώπων καί τοῦ εἶπε:
– Γυιέ μου, ἡ μάχη γίνεται ἀνάμεσα σέ δυό λύκους πού ἔχουμε ὅλοι μέσα μας. Ὁ ἕνας εἶναι τό κακό.  Εἶναι ὁ θυμός, ἡ ζήλεια, ἡ θλίψι, ἡ ἀπογοήτευσις, ἡ ἀπληστία, ἡ ἀλαζονεία, ἡ ἐνοχή, ἡ προσβολή, τά ψέμματα, ἡ ματαιοδοξία, ἡ ὑπεροψία, καί τό ἐγώ.
Ὁ ἄλλος εἶναι τό καλό. Εἶναι ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ ἀγάπη, ἡ ἐλπίδα, ἡ ἠρεμία, ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ εὐγένεια, ἡ φιλανθρωπία, ἡ συμπόνια, ἡ γενναιοδωρία, ἡ ἀλήθεια, ἡ εὐσπλαγχνία.
Ὁ ἐγγονός τό σκέφθηκε γιά ἕνα λεπτό καί μετά ρώτησε τόν παπποῦ του: 
– Καί ποιός λύκος νικάει;
Ὁ γέρος Ἰνδιάνος  Τσερόκι ἀπάντησε ἁπλά:
– Αὐτός πού ταΐζεις.



Καί σκέφθηκα:
Πράγματι, κουβαλοῦμε ὅλοι μας δυό ἑαυτούς. Ὁ παλαιός ἑαυτός μας μέ τά πάθη καί τά ἐλαττώματά μας καί ὁ νέος, ὁ τῆς Χάριτος.
Μιά πάλη καθημερινή. Πάλη κάποιες φορές ἔντονη, σοβαρή, σημαντική, σκληρή, καθοριστική.
Πάλη μέ τά πάθη πού, ὅταν ἐπικρατήσουν, κάνουν τή ματιά σκοτεινή καί τήν καρδιά παγωμένη, πού προσφέρουν στούς ἄλλους πόνο, ἀπογοήτευσι, ὀδύνη. Πού προκαλοῦν σεισμούς, ρωγμές, φέρνουν καταιγίδες, προκαλοῦν κύματα καί καταγράφουν στό ἐνεργητικό τους ναυάγια. Πού ζοῦν τήν κόλασι μέσα τους καί δημιουργοῦν κόλασι γύρω τους.
Καί ἀπό τήν ἄλλη, ὁ ἑαυτός τῆς Χάριτος, πού ξέρει νά στηρίζη, νά ἐνθαρρύνη, νά παραμυθῆ, νά συμπαρίσταται, νά συγχωρῆ, νά ἠρεμῆ, νά προσφέρη, νά ἑνώνη, νά μακροθυμῆ, νά ἀγα­πᾶ.
Δυό κόσμοι. Τοῦ φωτός καί τοῦ σκότους. Τῆς ἁμαρτίας καί τῆς ἁγιότητος. Τῆς κακίας καί τῆς ἀρετῆς. Μόνο πού ἀπό μᾶς ἐξαρτᾶται, ἀπό τόν καθένα ξεχωριστά, τί θά ἐπικρατήση, τί θά κυριαρχήση.
Ἄν τρέφουμε τόν λύκο τῶν παθῶν μέ τήν ἀδιαφορία μας, μέ τήν ἔλλειψι ἀγωνιστικότητος, μέ τήν ἀκηδία μας, μέ τήν χωρίς λατρευτική καί μυστηριακή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας, τότε καί γιά τούς ἑαυτούς μας καί γιά τούς ἄλλους εἴμαστε πρόβλημα. Τότε ἀναπαράγουμε τό χάος, τό κακό, τά δράματα, τήν καταστροφή. Ἄν ὅμως τρέφουμε μέ τή Χάρι τοῦ Θεοῦ τόν καλό μας ἑαυτό, καλλιεργοῦμε τίς ἀρετές, τά χαρίσματα καί τά δῶρα τοῦ Θεοῦ, γινόμαστε κατοικητήριο τοῦ Παναγίου Πνεύματος.  Φῶς γιά μᾶς καί τούς ἄλλους.
Γιά ὅλα αὐτά ἀξίζει νά προβληματισθοῦμε κάθε μέρα  μέ τίς μύριες προκλήσεις σ’ αὐτήν τήν ἀέναη πάλη, ἐμεῖς, ἐσεῖς, ἐγώ. Ἀλήθεια, ποιόν λύκο ταΐζουμε;
Σέ ποιόν δίνουμε τήν νίκη;
Στά πάθη ἤ στήν ἀρετή;
Στό Χριστό ἤ στόν διάβολο;
Σέ ποιόν; Βεβαίως, ὅποιον ταΐζουμε.
Ποιόν ὅμως;

Πηγή: Περιοδικό «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τεῦχος 461, Ἰούλιος 2011.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s