Ἡ εὐκαιρία

Σέ μιά ἀρχαία πόλι ὑπῆρχε, κάποτε, ἕνα ἄγαλμα πού παρίστανε τήν εὐκαιρία. Κάτω στό ἄγαλμα ἦταν γραμμένος ὁ ἀκό­λουθος διάλογος:
– Πῶς ὀνομάζεσαι, ὦ ἄγαλμα;
– Εὐκαιρία
– Ποιός σέ κατεσκεύασε; 
– ῾Ο Λύσιππος.
– Γιατί ἔχεις φτερά στά πόδια σου καί στέκεσαι στά δάκτυλα τῶν ποδιῶν σου;
– Γιά νά δείξω ὅτι δέν μένω παρά μόνον λίγες στιγμές. 
– Γιατί τά μαλλιά σου εἶναι μπροστά μακρυά; 
– Γιά νά μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νά μέ πιάνουν, ὅταν περνῶ ἀπό κοντά τους.
– Γιατί ἔχεις πίσω φαλάκρα;
– Γιά νά ὑπενθυμίζω στούς ἀνθρώπους ὅτι, ἄν δέν μέ πιάσουν τήν ὥρα πού περνῶ ἀπό μπροστά τους, μετά θά μέ χάσουν. 
Εὐκαιρίες, πολλές εὐκαιρίες δίδονται κα­θημερινῶς σ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Πό­σοι, ὅμως, ἠμποροῦν νά τίς ἐκμεταλ­λευ­θοῦν;
Οἱ εὐκαιρίες δέν δίδονται πάντοτε, μά ὅταν δίδωνται, ἔχουμε χρέος νά τίς ἐκμεταλλευώμαστε γιά τό καλό μας καί τήν πνευματική μας προκοπή. Ἂν τίς χάσουμε δέν θά τίς ξαναβροῦμε.


Ἀπό τό βιβλίο «Διαβάζοντας ξεκούραστα», τεῦχος Α΄, τοῦ Ἀρχιμ. Θεοφίλου Ζησοπούλου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s