Λεξικό Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας-Ι.Σταματάκου

Kάνοντας κλικ πάνω στην εικόνα μπορείτε να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας σε μορφή pdf το λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας του Σταματάκου.
Λόγω του μεγέθους αργεί να ανοίξει αλλά αξίζει τον κόπο καθώς έχει στα αριστερά της οθόνης ενεργά bookmarks με τα οποία μπορείτε να αναζητήσετε όποια λέξη θέλετε εύκολα και γρήγορα.

Tα αρχαία ελληνικά θεραπεύουν τη… δυσλεξία


Την ωφέλεια που προκύπτει για τη διαμόρφωση και τη σωστή χρήση του εγκεφάλου αναγνωρίζουν ξένοι καθηγητές (οι Έλληνες αγνοούνται), οι οποίοι προτείνουντη συστηματική διδασκαλία της γλώσσας σαν θεραπεία σε δυσλεκτικά παιδιά, ενώ εδώ τείνουν να εξαφανιστούν ολοκληρωτικά από την εκπαίδευσή μας.

Σύμφωνα με την θεωρία, του Καθηγητού της Φιλολογίας Eric Havelock η οποία στηρίζεται στον Πλάτωνα, το αρχαίο Ελληνικό αλφάβητο προκάλεσε πακτωλό αφηρημένων εννοιών στον Αρχαίο Ελληνικό…. κόσμο, λόγω ενεργοποίησης του εγκεφάλου των χρηστών του.
Στον συνεδριακό τόμο των τετρακοσίων σελίδων «Alphabet and the Brain, έκδοση Springer του 1988» παρουσιάζονται τα συμπεράσματα πλήθους κορυφαίων επιστημόνων φιλολόγων, γλωσσολόγων και άλλων ειδικοτήτων, πλην Ελλήνων αντιστοίχων ειδικοτήτων.
Επιμελητές της έκδοσης ήταν ο Καθηγητής της Ιατρικής Charles Lumsden του Πανεπιστημίου του Τορόντο και ο Διευθυντής του Κέντρου Θεωρίας της Επικοινωνίας “Marchal McLuhan” Derrick De Kerckhove.
Tα επιστημονικά αποτελέσματα τα οποία υποστηρίζουν την θεωρία του Havelock είναι τα εξής: 
1. Η περιοχή Broca, που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου, ενεργοποιήθηκε λίγο περισσότερο, λόγω του Ελληνικού αλφαβήτου διότι χρησιμοποιήθηκαν επιτυχώς φωνήεντα σε γραφή για πρώτη φορά. 
2. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος επαναπρογραμματίστηκε ριζικώς. 
3. Η πιο πάνω αναφερθείσα συγκλονιστική μεταβολή στην λειτουργία του εγκεφάλου προκάλεσε μία ουσιώδη αλλαγή στην ψυχολογία των χρηστών του αλφαβήτου από την οποία προέκυψε η ανάγκη επικοινωνίας των πολιτών δια της λειτουργίας του θεάτρου.
Οι δημοσιευμένες έρευνες της επιστημονικής ομάδας του Ιωάννη Τσέγκου παρουσιάζονται στο βιβλίο «Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΤΟΝΩΝ». Σε αυτές, αλλά και σε νεώτερες έρευνες 1999-2010, απέδειξαν ότι οι μετρήσιμοι δείκτες της Λεκτικής Νοημοσύνης και της Αφαιρετικής Σκέψης με αποδεκτές τεχνικές επιταχύνθηκαν σε ομάδα 25 μη-δυσλεξικών παιδιών. Η διδασκαλία στα παιδιά αυτά καθώς και οι μετρήσεις των δεικτών άρχισαν από την ηλικία των 8 ετών και συνεχίστηκαν μέχρι και τα 12 χρόνια τους.
Οι ίδιοι δείκτες επιβραδύνθηκαν στην ισάριθμη ομάδα μη-δυσλεξικών παιδιών τα οποία δεν διδάχθηκαν εβδομαδιαίως και εξωσχολικώς επί δίωρο την Αρχαία Γλώσσα. Ας σημειωθεί ότι οι δύο ομάδες διδάχθηκαν τα ίδια προγραμματισμένα μαθήματα στο κανονικό ωράριο η δε στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε με γενικώς αποδεκτό πρότυπο. Ωστόσο, η Αυστραλή Πανεπιστημιακή ερευνήτρια Kate Chanock έκανε ένα βήμα παράλληλο ως προς τον Ιωάννη Τσέγκο διότι στο έργο της «Help for a dyslexic learner from an unlikely source: the study of Ancient Greek, Literacy 2006» περιγράφει πως κατέστησε ένα αγγλομαθή δυσλεξικό σε μη-δυσλεξικό με τα Αρχαία Ελληνικά! 
Εν τούτοις, από φέτος, τα μεν παιδιά της Αγγλίας του Δημοτικού στην περιοχή της Οξφόρδης, με επιστημονική πρόταση, επιπροσθέτως των μαθημάτων τους θα μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά, τα δε αντίστοιχης ηλικίας Ελληνόπουλα, μόνον με πολιτική απόφαση, δεν θα διδάσκονται την Αρχαία Γλώσσα ενώ θα έπρεπε, αλλά Αγγλικά!! 

Σταύρος Π. Παπαμαρινόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας 2004-2010.

Πηγή:www.defencenet.gr

Τὰ ἑλληνικὰ λαμπρύνουν καὶ φωτίζουν τὸ νοῦ

«Πρέπει νὰ στερεώνετε σχολεῖα ἑλληνικὰ καὶ νὰ φωτίζονται οἱ ἄνθρωποι, διότι διαβάζοντας τὰ ἑλληνικά, τὰ ηὕρα ὁποῦ λαμπρύνουν καὶ φωτίζουν τὸ νοῦ τοῦ μαθητοῦ ἀνθρώπου…».
»Τέκνα μου ἀγαπητὰ ἐν Χριστῷ, διατηρήσατε γενναίως καὶ ἀτρομήτως τὴν ἱερὰν ἡμῶν θρησκείαν καὶ τὴν γλῶσσαν τῶν πατέρων, διότι ἀμφότερα ταῦτα χαρακτηρίζουσι τὴν φίλτατην ἡμῶν πατρίδα καὶ ἄνευ τούτων τὸ ἔθνος ἡμῶν καταστρέφεται».

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς

Κυματιστοὶ ἀμπελῶνες καὶ ὑπέρθυρα ἐκκλησιῶν…


Μέσα σ᾿ ἕνα τέτοιο πνεῦμα εἶχα κινηθεῖ ἄλλοτε, ὅταν ἔλεγα ὅτι ἕνα τοπίο δὲν εἶναι, ὅπως τὸ ἀντιλαμβάνονται μερικοί, κάποιο ἁπλῶς σύνολο γῆς, φυτῶν καὶ ὑδάτων. Εἶναι ἡ προβολὴ τῆς ψυχῆς ἑνὸς λαοῦ ἐπάνω στὴν ὕλη.

Θέλω νὰ πιστεύω -καὶ ἡ πίστη μου αὐτὴ βγαίνει πάντοτε πρώτη στὸν ἀγώνα της μὲ τὴ γνώση- ὅτι, ὅπως καὶ νὰ τὸ ἐξετάσουμε, ἡ πολυαιώνια παρουσία τοῦ ἑλληνισμοῦ πάνω στὰ δῶθε ἢ ἐκεῖθε τοῦ Αἰγαίου χώματα ἔφτασε νὰ καθιερώσει μιὰν ὀρθογραφία, ὅπου τὸ κάθε ὠμέγα, τὸ κάθε ὕψιλον, ἡ κάθε ὀξεία, ἡ κάθε ὑπογεγραμμένη, δὲν εἶναι παρὰ ἕνας κολπίσκος, μιὰ κατωφέρεια, μιὰ κάθετη βράχου πάνω σὲ μιὰ καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοὶ ἀμπελῶνες, ὑπέρθυρα ἐκκλησιῶν, ἀσπράκια ἢ κοκκινάκια, ἐδῶ ἢ ἐκεῖ, ἀπὸ περιστεριῶνες καὶ γλάστρες μὲ γεράνια.

Εἶναι μιὰ γλώσσα μὲ πολὺ αὐστηρὴ γραμματική, ποὺ τὴν ἔφκιασε μόνος του ὁ λαός, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ δὲν ἐπήγαινε ἀκόμη σχολεῖο. Καὶ τὴν τήρησε μὲ θρησκευτικὴ προσήλωση κι ἀντοχὴ ἀξιοθαύμαστη, μέσα στὶς πιὸ δυσμενεῖς ἑκατονταετίες. Ὥσπου ἤρθαμ᾿ ἐμεῖς, μὲ τὰ διπλώματα καὶ τοὺς νόμους, νὰ τὸν βοηθήσουμε. Καὶ σχεδὸν τὸν ἀφανίσαμε. Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τοῦ φάγαμε τὰ κατάλοιπα τῆς γραφῆς του καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο τοῦ ροκανίσαμε τὴν ἴδια του τὴν ὑπόσταση, τὸν κοινωνικοποιήσαμε, τὸν μεταβάλαμε σὲ ἕναν ἀκόμα μικροαστό, ποὺ μᾶς κοιτάζει ἀπορημένος ἀπὸ κάποιο παραθυράκι κάποιας πολυκατοικίας τοῦ Αἰγάλεω.

Δὲν ἀναφέρομαι σὲ καμμιὰ χαμένη γραφικότητα. Οὔτε θυμᾶμαι νά ᾿χω ζήσει σὲ καμμιὰ καλὴ ἐποχὴ γιὰ νὰ τὴ νοσταλγῶ. Ἁπλῶς, δὲν ἀνέχομαι τὶς ἀνορθογραφίες. Μὲ ταράζουν. Νιώθω σὰν ν᾿ ἀνακατώνονται τὰ γράμματα στὸ ἴδιο μου τὸ ἐπώνυμο, νὰ μὴν ξέρω ποιὸς εἶμαι, νὰ μὴν ἀνήκω πουθενά. Τόσο πολὺ αἰσθάνομαι νὰ εἶναι ἡ ζωή μου συνυφασμένη μ᾿ αὐτὴν τὴν «ὑδρόγεια λαλιά», ποὺ δὲν εἶναι παρὰ ἡ ὀπτικὴ φάση τῆς ἑλληνικῆς λαλιᾶς, τῆς ἱκανῆς μὲ τὴ διπλή της ὑπόστασηνὰ ὁμιλεῖ καὶ νὰ ζωγραφίζει συνάμα. Καὶ ποὺ ἐξακολουθεῖ ἀθόρυβα ὅσο καὶ δραστικά, παρὰ τὶς ἄνωθεν ἐπεμβάσεις, νὰ εἰσχωρεῖ ὁλοένα μέσα στὴν ἱστορία καὶ μέσα στὴ φύση ποὺ τὴ γέννησαν, ἔτσι ὥστε νὰ μετατρέπει τεράστιες ποσότητες παρελθόντος χρόνου σὲ παρόν, καὶ νὰ μετατρέπεται ἀπὸ τὸ παρὸν αὐτὸ σὲ ὄργανο προικισμένο μὲ τὴ δύναμη νὰ ὁδηγεῖ τὰ στοιχεῖα τῆς ζωῆς μας στὴν πρωτογενὴ φυσική τους ἀλήθεια.


Ὀδυσσέας Ἐλύτης («Τὰ Δημόσια καὶ τὰ Ἰδιωτικά», ἐκδόσεις Ἴκαρος, 1990)

Τή γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν Ἑλληνική



Β΄

Εἴμαστε ἕνας ὀλιγάριθμος λαός, μόλις 20 ἑκατομμυρίων μέ τούς ἁπανταχοῦ Ἕλληνες. Ἡ Πατρίδα μας κι αὐτή μικρή σέ ἔκτασι. Ὅμως, ὁ Θεός εὐλόγησε καί μέ τή Γλῶσσα πού μᾶς χάρισε νά δημιουργήσουμε πολιτισμό, τόν Ἀρχαιοελληνικό καί τόν Ὀρθόδοξο. Ἄν τήν παραμελήσουμε ἤ τήν ἀποσκορακίσουμε ἀπεμπολοῦμε καί αὐτόν τόν πολιτισμό μας καί ὅπως εἶπε καί ὁ σοφός Κοραῆς «ὁλοκλήρου τινός ἔθνους ὁ χαρακτήρ ἀπό τήν γλῶσσαν του γνωρίζεται».
Ἡ 21η Φεβρουαρίου καθιερώθηκε ὡς παγκόσμια ἡμέρα τῆς Μητρικῆς Γλώσσας ἀπό τήν ΟΥΝΕΣΚΟ. Σ’ ὁλόκληρο τόν πλανήτη ὁμιλοῦνται 5.500 γλῶσσες περίπου καί ἀπό αὐτές οἱ 225 ὁμιλοῦνται στήν Εὐρώπη. Οἱ εἰδικοί ἐπιστήμονες ἐπισημαίνουν ὅτι οἱ γλῶσσες “κινδυνεύουν” νά ἐξαφανισθοῦν καί γι’ αὐτό ἡ προστασία τους θεωρεῖται ἐπι­βεβλημένη, καθώς ἡ κάθε γλῶσσα ἔχει τή δική της ἀξία, τή δική της ἱστορία καί τό δικό της “μάτι” νά βλέπη τόν κόσμο, ἀφοῦ ἐκτός ἀπό μέσο ἐπικοινωνίας εἶναι καί φορέας ἀξιῶν.

Ἡ Ἑλληνική Γλῶσσα εἶναι ἡ μακροβιώτερη, μέ 4/χιλιετῆ πορεία ζωῆς. «Ἄν εἶναι ἀλήθεια ὅτι τό βιολί εἶναι τό  τελειότερο ἀπό τά μουσικά ὄργανα, τότε ἡ ἑλληνική γλώσσα εἶναι τό τελειότερο «βιολί τῆς ἀνθρώπινης σκέψης», εἶπε ἡ Ἕλεν Κέλλερ, ἡ διάσημη τυφλή καί κωφάλαλη Ἀμερικανίδα. Γλῶσσα πλούσια, ὡς γλῶσ­σα τῶν ­Ἑλλήνων φιλοσόφων, γονιμοποίησε ὅλες τίς ἄλλες εὐρωπαϊκές γλῶσσες. Ἔχει μία σημαντική παρουσία στήν ἀγγλική κατά 25%, καί ἀντίστοιχα ποσοστά ἰσχύουν καί γιά τίς ἄλλες λατινογενεῖς γλῶσσες. Στήν Διεθνῆ Ἐπιστημονική Ὁρολογία συμμετέχει κατά 57%. (Α. Κωνσταντινίδης).
«Ἄν ἐμεῖς σάν κράτος τούς χρωστᾶμε μερικά χρήματα, θά σφίξουμε λίγο τή ζώνη μας καί θά τούς πληρώσουμε. Αὐτοί, ὅμως, τόσο οἱ Ἄγγλοι, ὅσο καί οἱ ἄλλοι Εὐρωπαῖοι, μᾶς χρωστοῦν τή γλῶσσα πού μιλᾶνε, δέν μποροῦν νά ἐξοφλήσουν ποτέ, γι’ αὐτό θά εἶναι πάντα χρεῶστες πρός τήν Ἑλλάδα», δήλωσε ὁ διακεκριμένος καθηγητής Γλωσσολογίας κ. Β. Χαραλαμπάκης.
Μέ τήν ἑλληνική γλῶσσα ἐκφράστηκε καί διαδόθηκε ὁ Χριστιανισμός. Εἶναι ἡ εὐλογημένη, τό “λάλον ὕδωρ” τοῦ Εὐαγγελικοῦ λόγου, τοῦ καινοῦ μηνύματος!
Ὁ ἐπίσκοπος Σεβίλλης Ἰσίδωρος χαρακτήρισε τό ἑλληνικό ἀλφάβητο ὡς “κρυπτογραφικό”, ἔχει δηλ. μυστικό περιεχόμενο.
«Στούς Ἕλληνες ὑπάρχουν πέντε γράμματα μέ μυστικό περιεχόμενο: Τό πρῶτο εἶναι τό Υ, πού δηλώνει τήν ἀνθρώπινη ζωή. Ἡ κάτω γραμμή τοῦ γράμματος σημαίνει τά χρόνια τῆς νιότης, πού εἶναι ἀβέβαια καί δέν ἔχουν παραδοθεῖ οὔτε στά πάθη, οὔτε στίς ἀρετές. Τό δεξί παρακλάδι εἶναι ἀπότομο, ὁδηγεῖ ὅμως στή μακαρία ζωή. Τό ἀριστερό εἶναι ἐλαφρύτερο, γιατί ὁδηγεῖ στήν καταστροφή. Τό γράμμα Θ, σημαίνει τό θάνατο, γιατί οἱ δικαστές τό σημείωναν δίπλα στούς θανατοποινίτες… Τό τρίτο γράμμα εἶναι τό Τ, πού δηλώνει τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου. Τό Α καί τό Ω τά διεκδικεῖ ὁ Χριστός γιά τόν ἑαυτό του, καθώς εἶναι ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος: «ἡ ἀρχή καί τό τέλος, «τό Α καί τό Ω».
Ἐπίσης, ὁ ἴδιος χαρακτηρίζει τήν ἑλληνική γλῶσσα ὡς μία ἀπό τίς τρεῖς ἱερές γλῶσσες,­ γιατί ἡ αἰτία τῆς καταδίκης τοῦ Κυρίου μας γράφθηκε ἐπάνω στό Σταυρό ἀπό τόν Πιλᾶτο στά ἑλληνικά, ἑβραϊκά καί Λατινικά.
Αὐτήν τήν πλούσια γλωσσική κληρονομιά πού “συγκατοικεῖ” μ’ ἄλλες γλῶσσες, πού ἕνωσε πολιτισμούς καί ἀνέπτυξε ἐπιστῆμες, ἀνέλαβε νά ταξινομήση τό Πανεπιστήμιο Irvin τῆς Καλλιφόρνιας, τῶν Η.Π.Α. Ἕνα ἔργο πνοῆς εἶναι σέ ἐξέλιξι. Μέ τό πρόγραμμα «Ἴβυκος», ὁ «Θησαυρός Ἑλληνικῆς Γλώσσας» (TLG), ἔχει ἤδη ἀποθησαυρίσει 80 ἑκατομμύρια λεκτικούς τύπους καί ἀναμένεται ὁ ἀριθμός νά φθάση τά 90 ἑκατομμύρια, ἔναντι τῶν 9 ἑκατομμυρίων τῆς Λατινικῆς γλώσσας. «Σ’ ὅποιον ἀπορεῖ, γιατί τόσα ἔξοδα γιά τήν ἀποθησαύριση τῶν λέξεων τῆς ἑλληνικῆς, ἀπαντοῦμε ὅτι πρόκειται γιά τήν γλώσσα τῶν προγόνων μας. Καί ἡ ἐπαφή μας μαζί τους θά βελτιώσει τόν πολιτισμό μας», εἶπε ὁ καθηγητής Brunner, ἕνας ἀπό τούς ὑπευθύνους τοῦ προγράμματος, ἐκφράζοντας τήν εὐγνωμοσύνη του.
Εἴμαστε ἕνας ὀλιγάριθμος λαός, μόλις 20 ἑκατομμυρίων μέ τούς ἁπανταχοῦ Ἕλληνες. Ἡ Πατρίδα μας κι αὐτή μικρή σέ ἔκτασι. Ὅμως, ὁ Θεός εὐλόγησε καί μέ τή Γλῶσσα πού μᾶς χάρισε νά δημιουργήσουμε πολιτισμό, τόν Ἀρχαιοελληνικό καί τόν Ὀρθόδοξο. Ἄν τήν παραμελήσουμε ἤ τήν ἀποσκορακίσουμε ἀπεμπολοῦμε καί αὐτόν τόν πολιτισμό μας καί ὅπως εἶπε καί ὁ σοφός Κοραῆς «ὁλοκλήρου τινός ἔθνους ὁ χαρακτήρ ἀπό τήν γλῶσσαν του γνωρίζεται».
Σήμερα ἡ ἑλληνική λαλιά ἀκούγεται στά πέρατα τῆς γῆς. Διδάσκεται σέ 280 Πανεπιστήμια σ’ ὅλο τόν κόσμο, γεγονός πού καταδεικνύει τήν “δίψα” γιά ἑλληνική παιδεία.
Ἕνα φιλόδοξο στόχο ἔθεσε ἡ Ὑπουργός Παιδείας πρόσφατα σέ συνέδριο γιά τήν ἑλληνική Γλῶσσα. «Ἄν σήμερα, εἶπε, ἡ ἀγγλική γλώσσα εἶναι γιά ὅλους τούς λαούς τοῦ κόσμου, ἡ πρώτη ξένη γλώσσα πού προτιμᾶται ἀπό ἀνάγκη, ἄς κάνουμε τήν ἑλληνική, τήν πρώτη ξένη γλώσσα πού θά προτιμᾶται ἀπό ἄποψη. Φιλόδοξος στόχος; Σίγουρα. Ἐφικτός; Εἶναι στό χέρι μας. Ἡ ἱστορία, ὁ πολιτισμός ἀλλά καί οἱ προκλήσεις τῆς σημερινῆς ἐποχῆς εἶναι σύμμαχοί μας. Βασική προϋπόθεση, νά ξεκινήσουμε ἀπό τό ἴδιο μας τό σπίτι».
Τό εὐχόμεθα ὁλόψυχα.

Πηγή: Περιοδικό «Ἁγία Λυδία», τεῦχος 456, Φεβρουάριος 2011.

Καί οἱ λέξεις φλέβες εἶναι, μέσα τους αἷμα τρέχει… (Γ. Ρίτσος)


Πορευόμαστε χιλιάδες χρόνια, ὅμως ἐξακολουθοῦμε νά λέμε τόν οὐρανό οὐρανό, τόν ἄνεμο ἄνεμο, τόν ἥλιο ἥλιο καί τήν θάλασσα θάλασσα. Χρησιμοποιοῦμε στήν καθημερινή μας ὁμιλία λέξεις ἀναλλοίωτες ἀπό τήν ὁμηρική, προομηρική καί προϊστορική ἐποχή, ἐνῶ ὅλες οἱ σύνθετες λέξεις μας περιέχουν ὁλοφάνερα τήν ἀρχαία ρίζα. Ἡ βασική δομή τῆς ἐκφορᾶς τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου παραμένει ἡ αὐτή.
Ὁ Ἕλλην λόγος ἔχει δώσει τό ὑλικό, καί ἐξακολουθεῖ νά τό δίνη ἀκατάπαυστα, γιά τήν διαμόρφωσι –παγκοσμίως– τοῦ ἐπιστημονικοῦ λεξιλογίου. Ἡ Ἰατρική, ὁ Ἀθλητισμός, ἡ Φυσική, ἡ Ἀστρονομία, ἡ Ἀστρολογία, ἡ Γεωγραφία, ἡ Φιλολογία καί ἡ Φιλοσοφία, ἡ Χημεία, ἡ Γεωμετρία, ἡ Γεωλογία, τά Μαθηματικά, ἡ Βιολογία, ἡ Ὀρυκτολογία, ἡ Βοτανική, ἡ Ζωολογία, ἡ Ψυχολογία, ἡ Παιδαγωγική, ἡ Πολιτική, ἡ Δημοκρατία, ἡ Θεολογία, ἡ Γλωσσολογία, ὅλες γενικά οἱ Τέχνες καί οἱ Ἐπιστῆμες ἐγεννήθησαν, ἀνεπτύχθησαν καί κινοῦνται μέ ἕνα λεξιλόγιο καθαρά Ἑλληνικό.
Στήν Γλωσσολογία (ὅπως καί σέ ὅλους τούς ἐπιστημονικούς κλάδους) καί τά ἐπί μέρους κεφάλαια ὁρίζονται ἑλληνιστί: Λεξικογραφία,  Λεξικολογία, Ἑτυμολογία, Σημασιολογία, Φρασεολογία, Φωνολογία, Ὀρθοέπεια, Ὀρθογραφία, Γραμματική… Συντακτικό…
Το κύριον χαρακτηριστικόν τῆς μεταγγίσεως αὐτῆς εἶναι ὅτι ἡ ἑλληνική παρέχει λέξεις ὑψηλῶν διανοημάτων καί ἐνδύει λεκτικῶς τίς ἀφηρημένες ἕννοιες.
Ἐν ὀλίγοις: Εἶναι ἡ γλῶσσα τοῦ πολιτισμοῦ.

Γράφει ὁ Διογένης Λάερτιος: 
«Τινά δέ καί οὐ συνορώμενα πράγματα εἰσφέροντας τούς συνειδότας παρεγγυῆσαί τινας φθόγγους τούς ἀναγκασθέντας ἀναφωνῆσαι, τούς δέ τῷ λογισμῷ ἑλομένους κατά τήν πλείστην αἰταίαν οὕτως ἐρμηνεῦσαι».
δηλαδή:
«Γιά μερικά πράγματα πού δέν εἶναι ὁρατά (οὐ συνορώμενα –τοὐτέστιν “ἀφηρημένες ἕννοιες”) βρῆκαν ὅρους ἐκεῖνοι πού τά ἤξεραν καλά, καί ἔννοιωθαν τήν ἀνάγκη νά τά ἀνακοινώσουν. Οἱ ἄλλοι, ὁδηγημένοι ἀπό τήν σκέψι τους, ἐδέχθησαν αὐτές τίς λέξεις καί τίς ἐχρησιμοποίησαν στήν ἕννοια πού ἐπεκράτησε».

«Τούς ὅρους τούτους ἐδανείσθησαν κατά μέγα μέρος οἱ Λατῖνοι, ὅσους δέ ὀλίγους οἱ ἴδιοι ἔπλασαν, κατεσκεύασαν κατά τό ἑλληνικόν πρότυπον.
Εἴτε ἀπ’ εὐθείας ἀπό τῶν Ἑλληνικῶν συγγραμμάτων εἴτε τῇ μεσολαβήσει τῆς Λατινικῆς γραμματείας, οἱ ὅροι οὗτοι παρελήφθησαν ὑπό τῶν ἐπιστημόνων τῶν πεπολιτισμένων Ἐθνῶν, κατέστη δ’ ἔκτοτε ὀργανική ἀνάγκη τῆς διεθνοῦς Φιλοσοφίας, τῆς Ἐπιστήμης καί τῆς Τέχνης νά δημιουργῇ συνεχῶς νέους ὅρους πρός χαρακτηρισμόν τῶν ἐπιστημονικῶν καί τεχνικῶν ἐπιτευγμάτων βάσει τοῦ Ἑλληνικοῦ λεξιλογίου. Εἰς τοῦτο συνετέλεσαν πρῶτον μέν ἡ μεγάλη ἐπιστημονική καί τεχνική ἐπίδοσις τῶν προγόνων ἡμῶν, ἔπειτα δέ αὐτή ἡ φύσις τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, ἥτις διά τῆς συνθετικῆς καί παραγωγικῆς δυνάμεως τοῦ λεξιλογικοῦ της θησαυροῦ παρέχει ἀνεξαντλήτους ἁρμονίας, εὐχαρίστως εὐπροσδέκτους εἰς τά ὧτα παντος πεπολιτισμένου ἀνθρώπου.
Τοιουτοτρόπως διά τῆς ὁρολογίας τῆς Φιλοσοφίας, τῆς Ἐπιστήμης καί τῆς Τέχνης, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ἐξακολουθεῖ τήν ἐκπολιτιστικήν αὐτῆς ἀποστολήν ἀνά τά πέρατα τοῦ σύγχρονου κόσμου ἐμφανίζουσα καί ἐπί τοῦ πεδίου τούτου ἀκατάβλητον καί ἀναντικατάστατον δύναμιν» (Γεωργίου Κουρμούλη, «Ἡ ἐκπολιτιστική δύναμις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης»).

Πηγή: Ἀπό τό βιβλίο τῆς Ἄννας Τζιροπούλου-Εὐσταθίου, ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ, ΠΩΣ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΛΟΓΟ.

Τή γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν Ἑλληνική


Α΄

Τή γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν Ἑλληνική.
Τό σπίτι φτωχικό στίς ἀμμουδιές τοῦ Ὁμήρου.
Μονάχη ἔγνοια ἡ γλῶσσα μου στίς ἀμμουδιές τοῦ Ὁμήρου.
Μέ τούς στίχους αὐτούς, ὁ κορυφαῖος ἕλληνας ποιητής Ὀδυσσέας Ἐλύτης, στό ἔργο του «Ἄξιον ἐστί», ἱστοριογραφεῖ μέ ἰδανικό τρόπο τήν ἐξέλιξι τῆς γλώσσας ἀπὀ τήν ἐποχή τοῦ Ὁμήρου ἕως σήμερα. Μέσα ἀπό εἰκόνες, χρώματα καί ἱστορία, ὁ ποιητής ἐκφράζει τήν ἔγνοια του καί τήν ἀγωνία του γιά τήν γλῶσσα, τήν ἀδιαίρετη γλῶσσα.

Ἀλλά γιατί ἡ γλῶσσα τοῦ Ὁμἠρου, τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Ἀριστοτέλη, τοῦ Εὐαγγελίου; Τί μᾶς χρειάζεται αὐτή ἡ «Ἀρχαία Ἑλληνική στόν 21ο αἰῶνα; Αὐτό εἶναι ἕνα ἐπίκαιρο ἐρώτημα ἐνηλίκων, νέων καί ἐφήβων.
Πόσο «νεκρή», ἄρα καί ἄχρηστη εἶναι ἡ ἀρχαία, ἀφοῦ χρησιμοποιεῖται ἀπό τήν ἀρχαιότητα ὥς σήμερα, παρά τίς μεταβολές πού ἔχει ὑποστῆ; Οἱ ὁμηρικές ἐκφράσεις «ἔπεα πτερόεντα», «νόστιμον ἦμαρ», «αἶεν ἀριστεύειν», πού συχνά χρησιμοποιοῦμε, διανθίζουν τόν λόγο μας καί μᾶς ζωντανεύουν τό λαμπρό παρελθόν. Ἔτσι προσεγγίζουμε τό ἀρχαῖο πνεῦμα, τά πρότυπα ἰδανικά, τόν ὅλο πολιτισμό, τήν στάσι ζωῆς ἐκείνης τῆς κοινωνίας, ἀφοῦ ἡ γλῶσσα δέν εἶναι μόνο μέσο ἐπικοινωνίας, ἀλλά καί φορέας ἀξιῶν πού διαμορφώνουν τήν ἐθνική συνείδησι, τό ἴδιο τό ἔθνος. «Γλῶσσα καί θρησκεία εἶναι τό Ἔθνος», εἶπε ὀ Ἀδ. Κοραῆς. Ἀπό τίς 6.840 ὁμηρικές λέξεις, οἱ 2000 εἶναι παροῦσες στήν σημερινή γλῶσσα, κατά τούς εἰδικούς.
Τό ἴδιο προσπαθεῖ νά μᾶς πείση καί ὁ Γ. Σεφέρης στό «Σημειώσεις γιά μιά ὁμιλία στά παιδιά»: «Γιά κοιτάξτε πόσο θαυμάσιο πρᾶγμα εἶναι νά λογαριάζη κανείς πώς ἀπό τήν ἐποχή πού μίλησε ὁ Ὅμηρος ὥς τά σήμερα, μιλοῦμε, ἀνασαίνουμε καί τραγουδοῦμε μέ τήν ἴδια γλῶσσα. Κι αὐτό δέν σταμάτησε ποτέ, εἴτε σκεφτοῦμε τήν Κλυταιμνήστρα πού μιλᾶ στόν Ἀγαμέμνονα, εἴτε τήν Καινή Διαθήκη, εἴτε τούς ὕμνους τοῦ Ρωμανοῦ καί τόν Διγενῆ Ἀκρίτα, εἴτε τό Κρητικό Θέατρο καί τόν Ἐρωτόκριτο, εἴτε τό δημοτικό τραγούδι»
Καί ὁ σοφός Κοραῆς σαφέστατος, θά προσειδοποιήση: «Ὅποιος χωρίς τήν γνῶσι τῆς Ἀρχαίας ἐπιχειρεῖ νά μελετήσῃ καί ἑρμηνεύσῃ τήν Νέαν, ἤ ἀπατᾶται ἤ ἀπατᾶ».
Ἑπομένως, ἄν ἀποκόψουμε τήν γλῶσσα μας ἀπό τήν φυσική της πηγή, τήν ἀρχαία, εἶναι βέβαιο ὅτι τήν «ἀποκληρώνουμε, τῆς στεροῦμε τό λεξιλόγιό της καί τή δυνατότητά της νά «δημιουργεῖ» νέες λέξεις, ὁπότε τήν ὁδηγοῦμε στόν ἄκρατο καί ἄκριτο δανεισμό λέξεων ἀπό ἄλλες γλῶσσες.
Ἡ στοιχειώδης, ἔστω, γνῶσις τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν καθιστᾶ εὐχερῆ τήν διακίνησι ὅποιου ἀβοήθητος μαθητεύει στούς μηχανισμούς τῆς σύγχρονης γλώσσας. Δέν μπορεῖ νά μάθη σωστά τήν γλῶσσα του ὅποιος δέν ξέρει ἀρχαῖα: (Τ. Λιγνάδης).
Ἡ Ἀρχαία Ἑλληνική, μέ τήν λεξιπλασία της, τήν ἐκφραστική της σαφήνεια καί τήν μαθηματική της δομή, εἶναι ἡ γλῶσσα τῆς πληροφορικῆς καί τῶν ἐξελιγμένων ὑπολογιστῶν, κατά τόν ἱδρυτή τῆς Μάϊκροστοφ, Μπίλ Γκέστς.
Ὁ κορυφαῖος φυσικός Βέρνερ Χάϊζνμπερκ δήλωσε: «Ἡ θητεία μου στήν ἀρχαία ἑλληνική γλῶσσα ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη πνευματική μας ἄσκηση. Στήν γλῶσσα αὐτή ὑπάρχει ἡ πληρέστερη ἀντιστοιχία, ἀνάμεσα στήν λέξη καί στό ἐννοιολογικό της περιεχόμενο».
Πολύ σωστά ὁ Γερμανός Ὑπουργός Παιδείας κ. Helrunt δήλωσε γιά τή σημασία καί τή διδασκαλία τῶ Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στά σχολεῖα τῆς χώρας του: «…Εἶναι ἡ γλῶσσα τῆς Καινῆς Διαθήκης καί προσφέρει γνώσεις τῆς χριστιανικῆς θρησκείας».
Τό 2004, ἡ μεγάλη Ἑλληνίστρια, ἀκαδημαϊκός Jacqueline de Romilly,  ἀπηύθυνε ἔκκλησι πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας τῆς Γαλλίας γιά ἐνίσχυσι τῆς διδασκαλίας τῶν κλασσικῶν γλωσσῶν (Λατινικῶν καί Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν). Μεταξύ ἄλλων ἐπιχειρημάτων ἀνέφερε και τά ἑξῆς: «…αὐτό πού διακυβεύεται δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τό ἴδιο τό μέλλον τοῦ πολιτισμοῦ μας…». Λίγο καιρό μετά, οἱ γάλλοι φοιτητές ἔστειλάν στόν Ὑπουργό Παιδείας ἐπιστολή στά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, ἐπειδή δέν τούς καταλάβαινε, ὅταν τοῦ μιλοῦσαν στήν γαλλική: «…Ἀγανακτοῦμεν δ’ ὅτι ἡμεῖς μέν λέγομεν, σύ δ’ οὐκ ἀκούεις…».
Γιά τήν διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στήν Αὐστρία, ὁ καθηγητής Βίκτωρ Στράϊχερ ὑποστηρίζει ὅτι μέ τά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά ὑπογραμμίζεται ὁ ρόλος τῆς Αὐστρίας σέ μιά Πανευρωπαϊκή κοινότητα.
Στήν Ἰταλία λειτουργοῦν 3.500 Κλασσικά Λύκεια καί στήν Ἱσπανία 2.200, ὅπου τά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά ἔχουν τήν τιμητική τους θέσι.
Ἡ εἴδησις πού μᾶς ξάφνιασε, ἀρχές φθινοπώρου, ἦταν ἡ διδασκαλία Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν σέ 13 δημοτικά σχολεῖα στήν περιοχή Ὄξφορντσιρ τῆς Ἀγγλίας. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ζηλέψαμε.
Οἱ Ἄγγλοι, λοιπόν, ἐκτιμοῦν: « ὅτι οἱ μικροί μαθητές πρέπει νά διδάσκονται τή μητρική τους γλῶσσα, τοῦ Ἀρχιμήδη καί τοῦ Ἡροδότου». Ἡ διευθύντρια τοῦ προγράμματος «Ἴρις», Λόρνα Ρόμπινσον, πιστεύει ὅτι ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν προσθέτει μία ἐπί πλέον διάστασι στή μάθησι…, ἀφοῦ εἶναι μιά ἐπί πλέον γλῶσσα θαυμάσια, γεμάτη ὄμορφες λέξεις καί συναρπαστικά νοήματα,
«Θά βελτιώσουν τίς δεξιότητες τῶν παιδιῶν στήν ἀγγλική γραμματική καί θά τά εἰσαγάγουν στόν ἑλληνικό πολιτισμό, τό λίκνο τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ», δήλωσε ἐνθουσιασμένος ὁ Χάρι Μάουντ, συγγραφέας καί δημοσιογράφος.  
Ἡ μία ἔκπληξις διαδέχεται τήν ἄλλη ἀπό τήν Ἀγγλία.
Στήν ἱστοσελίδα http://www.akwn.net, ὁ Ἱσπανός Χ. Κοντέρχ, καθηγητής τοῦ πανεπιστημίου Σέν Ἄντριους τῆς Σκωτίας ἀναρτεῖ τήν ἐπικαιρότητα σέ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά. Ἀπολαῦστε τον!
Κενή καθέδρα τό Νόβελ τῆς Εἰρήνης Ἆθλον δέχεται.
Ἐν ῏Οσλο, οὗ τό Νόβελ τῆς Εἰρήνης Ἆθλον κατ’ ἐνιαυτόν διδόασιν, προχθές, δέον τῷ Λίου Ξιάβο τό ἆθλον δοῦναι, οἱ τῆς ἑορτῆς ἄρχοντες τό ἆθλον ἐπί κενήν καθέδραν ἐπέθεσαν ἐπί ἥν ἔδει τόν Λίου καθῆσθαι. Πάντες δή τήν αἰτίαν ἴσμεν· οἱ Κίνας ἄρχοντες οὐκ εἴασαν οὐ μόνον τόν Λίου ἀλλά καί οἰκεῖον οὐδένα ἐκ τῆς χώρας πορεύεσθαι ἵνα τό ἆθλον δέξαιτο.
Πιστεύουμε ὅτι στούς κρίσιμους καιρούς πού ζοῦμε, τό ἐνδιαφέρον τῶν πολιτῶν τῆς Εὐρώπης γιά τά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, μέ τήν τεράστια πνευματική καί πολιτιστική βαρύτητα, πηγάζει ἀπό τήν ἀναγκαιότητα καί τήν ἀγωνία γιά τήν διαμόρφωσι χρηστοῦ ἤθους καί διάπλασι ἀνθρώπων μέ ὑψηλά ἰδανικά.  
Αὐτή εἶναι καί ἡ συνεισφορά μας στό παγκόσμιο γίγνεσθαι.
Ἡμεῖς δέ τί πράξομεν; Ὁ νοῶν νοείτω!

Πηγή: Περιοδικό «Ἁγία Λυδία», τεῦχος 455, Ἰανουάριος 2011.