Ἀκούει ὁ Θεός

Πρόβλημα γιά κάθε ἄνθρωπο πού προσεύχεται, ἀποτελεῖ ἡ ἀπάντησις τοῦ Θεοῦ στά αἰτήματά του. Πολλές φορές τό παιδί τοῦ Θεοῦ, ἀποκαμωμένο ἀπό τήν ἀργοπορία τῆς ἀπαντήσεως τοῦ Θεοῦ στά αἰτήματά του, λέγει: «Τί νά προσευχηθῶ; Ὁ Θεός πλέον δέν μέ ἀκούει. Στέλνω πολλά αἰτήματα, ἀλλά καμμιά ἀπάντησι δέν παίρνω». Εἶναι ὅμως ἀλήθεια αὐτό; Μπορεῖ ὁ Θεός νά ἀποστρέψη τήν ἀκοή Του στά αἰτήματά μας, στίς προσευχές μας;

Διαβάστε περισσότερα »

Γιατί, Κύριε;

«Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ’ ἐμέ»·
                                                     (Ψαλμ. γ΄, 2)

Γιατί, Κύριε;

Αὐτή εἶναι ἡ πολυσυνηθισμένη φράσις πού λέγεται ἀπό κάθε ἄνθρωπο, κάθε φορά πού περνάει δύσκολες ὧρες στήν ζωή του. Ὅταν μάλιστα ἡ μία θλῖψις διαδέχεται τήν ἄλλη, ὅταν τήν μιά στενοχώρια ἀκολουθῆ ἡ ἄλλη, ὅταν τό ἕνα βάσανο συνοδεύεται ἀπό ἕνα ἄλλο, τότε εἶναι, θά λέγαμε, φυσικό ὁ ἄνθρωπος νά ἐρω­τᾶ τόν Θεό. «Γιατί, Κύριε, τόσος πόνος καί τό­ση θλῖψις στήν ζωή μου; Γιατί ἐπιτρέπεις τόσο σκληρά νά ὑποφέρω;». Εἶναι πολύ ἀνθρώπινο, ἐκεῖνος πού δέχεται ἀλλεπάλληλα χτυπήματα στήν ζωή του νά ἀπευθύνεται στόν Θεό, ζητώντας νά τοῦ δοθῆ κάποια ἀπάντησις στήν ἀπορία του ἤ στό παράπονό του. Σ’ αὐτήν ἀ­κρι­βῶς τήν κατάστασι εὑρισκόμενος ὁ Δαυΐδ, ἔπειτα ἀπό τά σκληρά χτυπήματα πού δέχεται, προβάλλει τό ἐνδόμυχο παράπονό του στόν Θεό: Γιατί, Θεέ μου, νά ὑποφέρω τόσο πολύ; Γιατί τόσοι ἄνθρωποι μέ θλίβουν καί μέ στενοχωροῦν; Γιατί τό σπλάγχνο μου, τό παιδί μου, ἔγινε ὁ ἄσπονδος ἐχθρός μου; Γιατί τόσοι ἄν­θρωποι μέ περικυκλώνουν ἀπειλητικά, μέ ἀ­κο­­νισμένα τά σπαθιά τους;

Διαβάστε περισσότερα »

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ


Μπροστά μου ἕνας σκοπός. Μεγάλος. Ὑψηλός. Δυσκολοκατόρθωτος. Μά ἡ θέλησίς μου τεράστια. Οἱ δυνάμεις μου –τό νοιώθω– ἀρκετές. Ἆραγε θά τά καταφέρω; Ἡ ἀπάντησις εἶναι· Ὄχι! Καί αὐτό, γιατί οἱ παράγοντες τῆς ἐπιτυχίας δέν εἶναι μόνον αὐτοί πού ἡ δική μου λογική ὑπολογίζει. Ὑπάρχει καί κάτι ἀκόμη. Ἕνας παράγοντας σοβαρότερος, ἰσχυρότερος, καθοριστικότερος ἀπό τήν διάθεσι καί τίς δυνατότητές μου. Εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ.
Εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ πού, ὅταν ὑπάρχη στήν ζωή μας, ὅλα ὀμορφαίνουν, ὅλα γίνονται εὐκολώτερα.

Διαβάστε περισσότερα »

«Μακάριοι»

­Nίκου Νικολαΐδη
Καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς
Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν


Εἶναι γνωστός ὁ προσδιορισμός αὐτός, ἰδιαίτερα σέ ὅσους ἔχουν οἰκειότητα μέ τά ἁγιογραφικά καί τά ἐκκλησιαστικά πράγματα. Ἀλλά καί στόν εὐρύτερο κύκλο τῶν χριστιανῶν ὁ ὅρος αὐτός δέν εἶναι ἄγνωστος.
Ἀλήθεια,  ἔχομε, οἱ «ἐγγύς καί οἱ μακράν» τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων, ἀκριβή γνώση τῆς ἔννοιας ἤ καί τῆς ἐτυμολογίας τῆς λέξης τούτης; Τήν ἀκοῦμε ἤ τήν χρησιμοποιοῦμε ὡς λέξη πολλές φορές. Καί στό ἐρώτημα: τί σημαίνει ὁ ὅρος «μακάριος», δίνεται συνήθως, ἡ ἀπάντηση ὅτι μέ τήν προσφώνηση αὐτή σημαίνονται τό «εὐτυχισμένος» ἤ τό «εὐλογημένος», ὅπως καί ἄλλα πράγματα μέ παρεμφερές περιεχόμενο.

Διαβάστε περισσότερα »

Όπλο μας ο Σταυρός

Κάνε προσεκτικά τον Σταυρό σου. Είνα μια προσευχή κι αυτό, αλλά… χωρίς λόγια! Σε μια στιγμή ήρεμα και χωρίς την παρεμβολή περιττών λόγων, εκφράζεις έτσι τον πόθο σου ως πιστός, να γίνεις μέτοχος της ζωής του Χριστού, να σταυρώσεις τα πάθη σου και να δεχτείς ολόψυχα  και χωρίς παράπονο ό,τι η Παναγία Τριάδα σου στέλνει. Εκτός όμως από αυτό, ο Σταυρός είναι ένα όπλο εναντίων των πονηρών πνευμάτων.
Κάνε, λοιπόν, συχνά και με συναίσθηση, χρήση του όπλου αυτού!

ΟΜΙΛΙΑ ΙΔ´ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

Ο Ευαγγελισμός. Λεπτομέρεια από Δωδεκάορτο του 12ου αιώνα στο Σινά.



ΟΜΙΛΙΑ ΙΔ´ 
ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ
ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΝΗΣ ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΜΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ



1. Ὁ προφήτης ψαλμωδός, ὅταν ἀπαριθμεῖ τά εἴδη τῆς κτίσης καί διακρίνει τή σοφία τοῦ Θεοῦ σ’ ὅλα αὐτά, συνεπαρμένος ἀπό τό θαῦμα, ἀνάμεσα σ’ ἄλλα πού εἶπε, βροντοφώνησε· «Πόσο μεγάλα καί θαυμαστά εἶναι τά ἔργα σου Κύριε, ὅλα ἀνεξαιρέτως μέ σοφία τά δημιούργησες». Σ’ ἐμένα τώρα ποιός λόγος παρόμοιος θά βρεῖ ἐφαρμογή, πού προσπαθῶ μ’ ὅλες τίς δυνάμεις μου νά διαλαλήσω ὑμνώντας τή σαρκική ἐμφάνιση τοῦ Λόγου πού δημιούργησε τό σύμπαν; Ἐάν μάλιστα ὅλα τά ὄντα εἶναι ἕνα θαῦμα καί τό ὅτι προῆλθαν αὐτά ἀπό τήν ἀνυπαρξία στήν ὕπαρξη εἶναι κάτι τό θεϊκό, πού ἀξίζει νά ὑμνηθεῖ ποικιλοτρόπως, πόσο πιό θαυμάσιο καί πιό θεῖο καί πιό ἀναγκαῖο εἶναι νά ὑμνηθεῖ ἀπό μᾶς τό γεγονός ὅτι κάποιο ἀπό τά ὄντα αὐτά ἔγινε Θεός καί ὄχι μόνον Θεός ἀλλά ὁ πραγματικά ἀληθινός Θεός, καί μάλιστα ἐνῶ ἡ δική μας φύση δέν μπόρεσε ἤ δέν θέλησε νά διαφυλάξει αὐτό πού ἔγινε καί γι’ αὐτό δίκαια κατακρημνίστηκε στά κατώτατα τῆς γῆς; 
Εἶναι τόσο μεγάλο, θεϊκό, ἀπόρρητο καί ἀκατανόητο τό γεγονός ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση μας ἔγινε ὁμόθεη καί τό ὅτι ἐξαιτίας αὐτοῦ λάβαμε τή χάρη νά ξαναγυρίσουμε πρός τό καλύτερο, ὅπως καί στούς ἁγίους ἀγγέλους καί στούς ἀνθρώπους καί στούς προφῆτες, ἄν καί βλέπουν διά τοῦ πνεύματος, παραμένει πραγματικά ἄγνωστο τό ἀπ’ ἀρχῆς ὑπάρχον κρυμμένο μυστήριο. Καί τί ἄλλο πρέπει νά προσθέσω γιά νά ὁλοκληρώσω αὐτήν τή σκέψη;

Διαβάστε περισσότερα »