Οἱ καιροί χαλεποί

Ἀποτελεῖ, πλέον, κοινό μυστικό γιά ὅλους μας, ὅτι ὁ κόσμος χάλασε. Ποιός ἀμφιβάλλει γι᾿ αὐτό; Ὑπάρ­χουν ἀκόμη ἄνθρωποι πού νά πιστεύουν ὅτι τά πάντα βαίνουν καλῶς; Ἡ κοινωνία μας βαίνει ἀπό τό κακό στό χειρότερο. Αὐτό ἀποτελεῖ ἀδιαμφι­σβήτητη διαπί­στωσι ὅλων τῶν ἀνθρώπων πού διαθέτουν κοινό νοῦ καί στοιχειώδη λογική καί διακρίνονται γιά τήν εὐθυκρισία τους καί τό ἁγνό καί ἄδολο ἐνδιαφέρον τους γιά τόν ταλαίπωρο αὐτόν τόπο.


Οἱ ἄνθρωποι κατά τούς τελευταίους τούτους καιρούς, ἔχουν χάσει τόν προ­σανατολισμό τους.

Διαβάστε περισσότερα »

Advertisements

«Καλαμᾶσθε, καλαμᾶσθε»


                                                                                               Nίκου Νικολαΐδη
                                                                                               Καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς
                                                                                               Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν

Στέκει ἔμπλεος ἀπορίας καί ἀπόγνωσης ὁ Προφήτης. Βλέπει τήν τραγική κατάσταση καί συνέχεται ἀπό θλίψη. Ἀναλογίζεται τήν πορεία καί τήν ἱστορία τοῦ λαοῦ του. Ἀναπολεῖ τίς θαυμαστές καί μοναδικές σχέσεις τοῦ Θεοῦ μαζί του. Καί συντρίβεται γιά τό παροντικό κατάντημά του. Πῶς ἐξέπεσε!  Πῶς καταμαράνθηκε! Πῶς ἀποξηράνθηκε! Καί πῶς τώρα ἀπέβη ἀνήμπορος νά ἀνορθωθεῖ καί να ὀρθοπορήσει! Καί κλαίει καί θρηνεῖ γιά τό «σύντριμμα» (Ἱερ. 5,14) τοῦτο τοῦ λαοῦ του! Καί τοῦ ἰδίου παραλύουν οἱ δυνάμεις του καί φαίνεται νά τόν ἐγκαταλείπουν! 
Kι ὅμως, μπροστά στήν ταλαιπωρία καί τήν ἐπιδημία τῆς ἀπόγνωσης τούτης, πού φαίνεται νά καταδυναστεύει τό λαό καί τόν Προφήτη καί πού δέν ἀφήνει περιθώρια ἐξόδου ἀπό τό ἀδιέξοδο, ἀκούγεται ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ: «Καλαμᾶσθε, καλαμᾶσθε» (Ἱερ. 6, 9). 
Γεγονός πού σημαίνει πώς τά πράγματα δέν εἶναι ἔτσι. Δέν ἔχει λειώσει ὅλος ὁ τρυγητός! Δέν ἔχουν σαπίσει ὅλα τά σταφύλια! Δέν εἶναι διεφθαρμένος ὅλος ὁ ἀμπελώνας! Ὑπάρχουν καί ἱκανοί βότρυες, πού ἐξακολουθοῦν νά εἶναι ἀνθεκτικοί στή σήψη! Γι᾿ αὐτό καί προτρέπει ὁ Θεός τόν Προφήτη: «Καλαμᾶσθε, καλαμᾶσθε… τά κατάλοιπα»!
Σ᾿ αὐτούς τούς σταφυλίτες στρέφεται ὁ Προφητικός λόγος. Νά ἐπιστρέψει ὁ ἀμπελουργός «ἐπί τόν κάρταλλον αὐτοῦ». Ὁ θεῖος λόγος εἶναι παρηγορητικός καί ἐλπιδοφόρος. Ὅτι δηλαδή μέσα στίς φυλλωσιές τοῦ ἀμπελώνα κρύβονται καί ὑπάρχουν μεστωμένοι καί «πέπειροι βότρυες». Αὐτοί καί θά ἀποτελέσουν τόν πλοῦτο τῆς καλῆς ἐσοδείας. Τοῦτοι θά μποῦν στό ληνό, γιά νά μεταποιηθοῦν σέ «γλεῦκος μεστόν». Καί τοῦτοι θά ἀποτε­λέσουν τό νάμα, γιά νά μεταγγίσουν στούς ὑπολοίπους, ὅσους εἶναι  ἐπιδεκτικοί, καί αὐτοί εἶναι οἱ πολλοί, τή μέθη τῆς ἀνάκαμψης καί τή δύναμη τῆς ἐλπίδας γιά καλύτερες μέρες, ὥστε οἱ «ἀνειμμένες χεῖρες» νά ἰσχύσουν καί τά «γόνατα τά παραλελυμένα» νά ἀνορθωθοῦν (Ἠσ. 35,3).
Καί, «ἐπί τῶν ἡμετέρων τώρα ἱστάμενοι», λέγομε: Ὁ λαός μας ἔχει «ἱστορίαν μακράν καί περιπετειώδη». Ἔχει νά ἐπιδείξει τρόπαια ἰσχυρά καί πρωτόγνωρα, πού ἀποτελοῦν τόν ἔκπληκτο πλοῦτο καί θαυμασμό καί φίλων καί ἐχθρῶν μας. Ἔπεσε, κατά καιρούς, ὅμως, καί σέ γκρεμούς καί κατρακύλησε σέ βάραθρα πρωτάκουστα. Καί τότε, στό κατάντημά του, ἀποτόλμησαν καί ξεθάρρεψαν οἱ ἐχθροί του καί τοῦ ἀπομυζοῦσαν κάθε ἰκμάδα τῆς ζωηρῆς φύτρας του. Ἀλλά δέν παρέμεινε στήν πτώση του. Μπορεῖ νά μᾶς κατέτρωγαν τήν οὐσία τῆς ὕπαρξής μας, ὅμως, ἔμενε πάντα «ἡ μαγιά», κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Α΄ Κορ. ε΄6) καί τό στρατηγό Μακρυγιάννη, γιά νά ζυμώνει ὅλο τό «φύραμα». 
Ἑπομένως, καί τώρα στήν κρίση τήν οἰκονομική πού μᾶς δέρνει, μέ ὅλα τά παρεπόμενά της, καί πού ὅλοι ἀγκομαχώντας βιώνουμε, καί οἱ πλεῖστοι λέμε «τό ψωμί ψωμάκι», γιατί καθημερινά βλέπομε τό χάσμα ἀπολαβῶν καί ἀναγκῶν νά διευρύνεται, διόλου δέν πρέπει νά «ἐκκακοῦμεν» (Λουκ. ιη΄1 Β΄ Κορ. δ΄1). Γιατί ἡ ἀποθάρρυνση καί ἡ ἀποκαρδίωση εἶναι ὁ πιό κακός σύμβουλος καί ὁ πλέον ἀνέμπιστος σύμμαχος. Ἀσφαλῶς καί διερχόμαστε ὡς Ἑλλαδικός Ἑλληνισμός δύσκολες μέρες. Καί, ὁπωσδήποτε, τήν ὅλη ταλαιπωρία μας ἐπιδεινώνουν καί ὑποτροπιάζουν καί οἱ κατά καιρούς ἐρχόμενες στό φῶς οἰκονομικές καί ἄλλες ἀτασθαλίες τῶν ἐπιτηδείων ἤ τῶν κατά καιρούς κρατούντων, τίς ὁποῖες καί καλοῦνται νά ἐξαργυρώσουν οἱ ἔντιμοι καί συνεπεῖς πολίτες. Ἀκόμη ἐντονότερα ἐμπυριζόμαστε, ὅταν διαπιστώνομε ὅτι «ἡ ἔννομος ἀδικία εἶχε καί τόν νόμον συνήγορόν της», κατά τήν εὔστοχη παρατήρηση τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου. Καί ἐπιπρόσθετα, πόνος βαθύς μᾶς συνέχει, ὅταν διακριβώνομε ὅτι «ὅς μέν πεινᾷ, ὅς δέ μεθύει» (Α΄ Κορ. ια΄21). Γιατί, πῶς ἀλλιῶς νά τό διατυπώσομε ἤ πῶς διαφορετικά νά νοιώσομε, ὅταν ἀπό τή μιά τό 20% καί πλέον τῶν συνανθρώπων μας διατελεῖ σέ κατάσταση κάτω ἀπό ὅριο τῆς φτώχειας καί ἡ ἀνεργεία καλπάζει, ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη ὡς χώρα, σέ σχέση μέ τίς ἄλλες Εὐρωπαϊκές χῶρες, κατέχομε τά πρωτεῖα στήν ἀγορά συγκεκριμένης πανάκριβης μάρκας αὐτοκινήτων;
Ὡστόσο καί παρόλα αὐτά, ἐπανέρχεται ὁ προφητικός λόγος, ὁ ὁποῖος προτρέπει καί παρηγορεῖ διαχρονικά: «Καλαμᾶσθε, καλαμᾶσθε…». Ὑπάρχουν, ἀκόμη, ὑγιεῖς ἄνθρωποι μᾶς πληροφορεῖ. Δέν ἐξέκλιναν ὅλοι οὔτε καί ἀχρειώθηκαν. Γιατί καί στόν πόνο καί στόν καημό ἄλλου προφήτη, τοῦ Ἠλία, ὅτι αὐτός «ὑπολέλειπται μονώτατος» (Γ΄ Βασ. 19,14) καί ὅτι ὅλοι οἱ ἄλλοι προσκύνησαν, κατά τό ὑπόδειγμα τῆς αἰσχρῆς Ἰεζάβελ, τόν εἰδωλολατρικό θεό τῶν Ἀσσυρίων καί Βαβυλωνίων Βάαλ, τόν ἐπικαλούμενο θεό τῆς μύγας, πάλι ὁ Θεός τόν πληροφορεῖ ὅτι ὑπάρχει πλῆθος ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι «οὐκ ὤκλασαν γόνυ τῷ Βάαλ… καί οὐ προσεκύνησαν αὐτῷ» (Γ΄Βασ. 19,18).
Οἱ ἡγεσίες μας, λοιπόν, καί δέν ἐννοοῦνται ἐδῶ μόνο οἱ πολιτικοί, γιατί καί οἱ πνευματικοί μας Πατέρες ἀκόμη καί οἱ ἐκπαιδευτικοί καί οἱ γονεῖς, ἀνάλογα ὁ καθένας μέ τή θέση μας, εὐθυνόμαστε καί πρέπει νά ἀναλάβομε τό ρόλο τοῦ Προφήτη τοῦ Θεοῦ στίς κρίσιμες ὧρες πού διερχόμαστε. Καί, ὄχι μόνο νά ἐνωτισθοῦμε, ἀλλά  καί νά ἀξιοποιήσομε πρέπει τό ρηματικό λόγο τοῦ Θεοῦ: «Καλαμᾶσθε Καλαμᾶσθε… τά κατάλοιπα». 

Πηγή: Περιοδικό «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τεῦχος 453.

Κόλασις ἡ ζωή μας

Πλούσιο τό Ἀστυνομικό δελτίο σέ ἐγκλήματα, σέ διακίνησι ναρκωτικῶν, σέ παιδεραστές, σέ ἐμπορία λευκῆς σαρκός, σέ κλοπές καί σέ ληστεῖες τραπεζῶν, οἰκιῶν, καταστημάτων, ὑπερηλίκων ἀτόμων, σέ συμμορίες μικρῶν παιδιῶν, σέ συνδικάτα θανατικῶν ἐκτελέσεων, σέ παράνομη μεταφορά μεταναστῶν, σέ ἀλλοίωσι δημοσίων ἐγγράφων, φανταστικές ἑταιρεῖες ὀφσόρ, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, σέ δολοφονίες ἀνδρῶν ἀπό τίς συζύγους, σέ ἐγκλήματα εἰ­δε­χθῆ καί ἀποτρόπαια.
Διαβάζοντας ὅλα αὐτά, δέν μνημονεύουμε τά ἄλλα ἠθικά τῆς κοινωνίας ἁμαρτήματα, τίς ἀμβλώσεις, τῶν ὁμοφυλοφίλων τά ἡρωϊκά κατορθώματα, τά πολυάριθμα διαζύγια, τήν καταδυνάστευσι τῶν ἀδυνάμων ἀπό τούς ἰσχυροτέρους, τῶν πτωχῶν ἀπό τούς καρχαρίες τοῦ πλούτου.
Ἀλλά δέν πρέπει νά μᾶς διαλανθάνη τήν προσοχή καί ἡ λύσσα καί ἡ μανία τοῦ ἀφηνιάσαντος ἀνθρώπου, τοῦ ἀποστατήσαντος ἀπό τόν Θεό, ὁ ὁποῖος, σέ καθημερινή βάσι, ὑβρίζει τόν Χριστό καί μετέρχεται ποικίλους τρόπους καί μέσα νά ἀποκόψη τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό, τόν λαό μας ἀπό τήν Ὀρθοδοξία, δημιουργώντας ἕνα ἄθεο κράτος χωρίς ἀξίες καί τίς ἀρχές τοῦ Εὐαγγελίου.
Ὁδηγούμεθα, λοιπόν, στήν ἀποχριστιανοποίησι τοῦ Ἔ­θνους μας; Πᾶμε γιά ἄθεο κράτος; Ποιός ἀπεφάσισε τήν αὐτοκτονία τῆς Ἑλλάδος;

Πηγή: Περιοδικό «ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τεῦχος 439, Σεπτέμβριος 2009.

Τό κάπνισμα



Φαίνεται ὅτι ὅλοι οἱ ἡγέτες τοῦ κόσμου ἀνησυχοῦν γιά τήν ραγδαία αὔξησι τῶν καπνιστῶν, πάσης ἡλικίας, καί, ἰδιαιτέρως, τῶν μικρῶν ἀγοριῶν καί κοριτσιῶν. Ὅταν ἕνα δωδεκάχρονο παιδί καπνίζη, ὅπως ἕνας μανιώδης μεγάλης ἡλικίας καπνιστής, φαντάζεσθε τί θλιβερές ἐπιπτώσεις θά ἔχη ἡ νικοτίνη στήν ὑγεία τοῦ νεαροῦ φουμαδόρου. Οἱ πνεύμονές του θά μεταβληθοῦν σέ καπνοδόχο, μέ τίς γνωστές θλιβερές συνέπειες γιά τήν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου.
Τό ἐρώτημα πού τίθεται ἐπιτακτικό εἶναι, ἐάν καί κατά πόσον τά μέτρα πού μᾶς ὑποδεικνύουν νά ληφθοῦν γιά τήν πάταξι τοῦ καπνίσματος, εἶναι ἀποτελεσματικά. Πολύ φοβούμεθα ὅτι, μέ ἀπαγορευτικές διατάξεις καί διαταγές, τό πρόβλημα δέν λύεται, ἐάν προηγουμένως δέν προηγηθῆ ἡ κατάλληλη ἀγωγή, ἐνημέρωσις καί πληροφόρησις τῶν παιδιῶν μας καί ἄν τά παιδιά μας δέν θωρακισθοῦν μέ πνευματικά ἐφόδια καί δέν ἀτσαλωθῆ ἡ θέλησίς των, ὥστε νά μήν ὑποκύπτουν στόν πειρασμό τῆς παρανομίας καί τοῦ παραστρατήματος. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀρνῆται νά ἀπαλλαγῆ ἀπό ἕνα πάθος, ὅλες οἱ καταπιεστικές ἀπαγορεύσεις σέ τίποτε δέν ἠμποροῦν νά ὠφελήσουν.

Πηγή: Περιοδικό «Αγία Λυδία», τεύχος 439, Σεπτέμβριος 2009.