Νά ὑπομένεις χωρίς μεμψιμερίες


Ἡ ἀνθρώπινη ζωή εἶναι μιά ἀσταμάτητη ἐναλλαγή χαρᾶς καί λύπης. Γιά πολλούς ἀπό μᾶς περισσότερες ἀπό τίς φωτεινές εἶναι οἱ μαῦρες μέρες. «Ὁ λέγων ὅτι ζῇ, λέγει ὅτι ὑποφέρει».
Στή ζωή τοῦ νέου ὑπάρχουν φυσικά δυσκολίες, δοκιμασίες πολύ ἤ λίγο σκληρές, ἀτυχήματα, λάθη, ἀσθένειες, θλίψεις φυσικές καί ἠθικές. Ἀλλά καλλίτερα φανερώνεται ὁ χαρακτῆρας του μέ τόν τρόπο, πού δέχεται τά χτυπήματα αὐτά.

Διαβάστε περισσότερα »

Ὁ πετεινός τοῦ Γιαπνωνέζου ζωγράφου

Μιά Γιαπωνέζικη παράδοσι μᾶς διηγεῖται, ὅτι μιά μέρα κάποιος πλούσιος ἔμπορος ανέθεσε σ’ ἕνα ζωγράφο νά τοῦ φτιάξη ἕνα παράξενο πίνακα: Ἐπρόκειτο νά δείχνῃ ἕνα πετεινό μόνο· τίποτ’ ἄλλο. Ἀλλά ὁ πετεινός αὐτός ἔπρεπε να εἶναι ὅσο τό δυνατόν τέλειος.

Διαβάστε περισσότερα »

Ρίσκο


Αν γελάς, ρισκάρεις να φανείς ανόητος.
Αν κλαις, ρισκάρεις να φανείς συναισθηματικός.
Αν πλησιάσεις κάποιον, ρισκάρεις να του δώσεις δικαιώματα.
Αν δείχνεις τα αισθήματα σου, ρισκάρεις να εκθέσεις τον πραγματικό σου εαυτό.
Αν φανερώσεις τις ιδέες σου και τα όνειρα σου σε πολλούς, ρισκάρεις να τα χάσεις.
Αν αγαπάς, ρισκάρεις να μην σε αγαπούν.
Αν ζεις, ρισκάρεις να πεθάνεις.
Αν ελπίζεις, ρισκάρεις να απελπιστείς.
Αν προσπαθείς, ρισκάρεις να αποτύχεις.
Ωστόσο, πρέπει να ρισκάρουμε, γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος στη ζωή είναι να μην ρισκάρουμε τίποτα!
Μπορεί να αποφεύγει τον πόνο και την λύπη, αλλά δεν μπορεί να μάθει, να αισθανθεί, να αλλάξει, να μεγαλώσει, να αγαπήσει ή να ζήσει.
Αλυσοδεμένος από την νοοτροπία του, σαν σκλάβος, έχει στερηθεί την ελευθερία.
Μόνο όταν ρισκάρει κάποιος είναι ελεύθερος!!!!

Κόσμημα πιστῶν νέων

Ὑπακοή στόν Χριστό


Εἶναι μεγαλεῖο! Ἐμπιστεύεσαι, ἀ­γα­πᾶς, ἀκολουθεῖς. Κι ἀνακαλύπτεις ἕνα ἄλλο νόημα, μιά ἄλλη ζωή μέσα στήν κοινότυπη ζωή.
Ἡ λογική δέν καταργεῖται, ἀλλά καί δέν ἀπολυτοποιεῖται.
Πείθεται καί πειθαρχεῖ.
Ὑπακοή! Ἕνας δρόμος μέσα ἀπό τήν ταπείνωσι πού βγάζει σέ ὕψη, σέ φῶς! Δέν καταπιέζει ἀλλά ἀναδεικνύει. Δέν ἐξαναγκάζει ἀλλά συναρπάζει. Σέ χειραγωγεῖ στήν Ἐλευθερία.
Ὑπακοή. Ἕνα παράθυρο σέ ὁρίζοντες χάριτος καί ἀγάπης.
Ἕνα κλειδί γιά θαυμαστές λύσεις σέ ἀδιέξοδα.
Ὑπακοή! Οὐράνιες εὐλογίες στά διαβήματά σου.

Πηγή: Ἡμερολόγιο Ὀρθοδ. Χριστ. Ἀδελφότητος «ΛΥΔΙΑ», 2010.

Ἰσχυρός πύργος ἤ ἀνεμοδείκτης;

Στίς μικρές μεσαιωνικές πόλεις συναντᾷ κανείς συχνά ἴχνη φρουρίων καί πύργων, κι’ ἐκεῖ ἀκόμη πού ἀπό τά κτίρια πέτρες μόνο ἔχουν ἀπομείνει, δέν εἶναι σπάνιο νά βρῇ κανείς ἀκέραιο τόν ὑψηλό πύργο τοῦ παλιοῦ παλατιοῦ. Οἱ πύργοι λοιπόν αὐτοί, πού εἶδαν νά περνοῦν τόσοι αἰῶνες καί πού ἀτενίζουν μέ βλέμμα ἀπαθές τήν δίνη τῆς νέας ζωῆς μπροστά στά πόδια τους, πόσην ἰδέα μᾶς δίνουν γιά τόν ἄτεγκτο χαρακτῆρα! Ἀπό κάτω ὅλα ἀλλάζουν, ὅλα μεταβάλλονται, ὅλα ἐξελίσσονται· γίνονται πωλήσεις· γίνονται ἀγορές· ἀλλά τίποτα καί κανένας δέν μπορεῖ νά ἀλλοιώσῃ τό γρανίτη τους.
Οἱ παλιοί αὐτοί πύργοι συμβολίζουν τόν ἀκλόνητο χαρακτῆρα, πού μέ ἀνδρισμό ἐκτελεῖ τό ἀνθρώπινο καθῆκον. Ἄλλοτε ἦταν ὁ πύργος τό καλλίτερο καταφύγιο τῶν κατοίκων του· σήμερα τό καλλίτερο στήριγμα τῆς κοινωνίας εἶναι ὁ ἄνθρωπος, πού ἔχει χαρακτῆρα. «Μήν ἐγκαταλείψῃς ποτέ τήν θέσι, στήν ὁποία σ’ ἐτοποθέτησε ἡ κλίσις σου καί ἐκπλήρωσε τίς ὑποχρεώσεις, πού ἀπορρέουν απ’ αὐτήν»· εἶναι σάν νά σοῦ λένε οἱ σιωπηλές αὐτές πέτρες: «Ἀναλογίσου πόσα χρόνια ἐχρειάσθηκαν γιά τήν κατασκευή μου, πόσες μικρές πέτρες ἦταν ἀπαραίτητες, πόση δουλειά, καλή θέλησι καί ἱδρῶτας! Ἀλλά ὅλα τοῦτα δέν ἐπῆγαν χαμένα. Ζῷ ἀκόμα μετά ἀπό τόσους αἰῶνες!».
Δέν παρασύρεσαι εὔκολα στήν ἀπογοήτευσι, καλό μου παιδί, παρ’ ὅλη τήν καλή σου θέλησι; Πόσες φορές ἐμπῆκες στόν καλό δρόμο μέ νεανική ὄρεξι; Πόσες φορές ἔδωσες στόν ἑαυτό σου τήν ὑπόσχεσι νά ἐργασθῇς σοβαρά γιά τήν ἀνάπτυξι τοῦ χαρακτῆρος σου; Ἀλλά –δέν εἶναι ἔτσι;– μετά ἀπό μερικές ὧρες, μετά ἀπό μερικές ἡμέρες τό πολύ, ἔπεφτε ἡ φλόγα τοῦ ἐνθουσιασμοῦ σου, ὁ ζῆλος σου ἐχανόταν, κι’ ἐσύ ξαναβρισκόσουν στήν παλιά σου κατάστασι. Γιά νά χτισθῇ ὁ πύργος ἐχρειάσθηκαν χρόνια, ἴσως δεκάδες χρόνια· καί σύ θέλεις νά γίνῃς χαρακτῆρας μέσα σέ μιάν ἡμέρα μόνο; Ἐν τούτοις ξέρεις, ὅτι ἄν στήν ἀρχή ὁ δρόμος τῆς ἁμαρτίας εἶναι εὐχάριστος καί ἀνθόσπαρτος, ὕστερα ἀπό λίγο φρικτή μεταμέλεια περιμένει τόν ἁμαρτωλό· καί ὅτι ἄν στήν ἀρχή εἶναι δύσκολο νά εἶναι κανείς ἐνάρετος, μετά ἀπό λίγο ὁ δρόμος ἐκεῖνος θά γίνεται σιγά-σιγά ὁλοένα λιγώτερο σκληρός καί ὅτι στό τέρμα του θά βρεθῇ ἡ εἰρήνη τῆς γαληνεμένης συνειδήσεως.
Ἀλλά τί βλέπω ἐκεῖ στήν κορυφή τοῦ παλιοῦ πύργου; Κάτι πού δέν μένει στήν θέσι του ποτέ, καί γυρίζει πότε δεξιά, πότε ἀριστερά.. Ἀνεμοδείκτης. Δέν ἔχει οὔτε μόνιμη κατεύθυνσι, οὔτε βάσι σταθερή. Σχεδόν πάω νά πῶ ὅτι δέν ἔχει οὔτε ἀρχές, οὔτε χαρακτῆρα… Διότι, ἄν εἶχε, ἄδικα θά ἐφυσοῦσε ὁ ἄνεμος, αὐτός δέν θά ὑπάκουε… Τό νά ἐγκαταλείπῃ κανείς τίς ἀρχές του, τό νά ἐνεργῇ ἐναντίον τῶν πεποιθήσεών του, ἐπειδή κάτι τέτοιο εἶναι εὐκολώτερο ἤ ἐπειδή ἐξασφαλίζει πιό λαμπρή σταδιοδρομία, ἐπειδή φυσάει ὁ ἄνεμος ἀπό τήν ἄλλη πλευρά, αὐτό εἶναι χαρακτηριστικά τοῦ ἀνεμοδείκτη. 
Καί ὅμως πόσοι τέτοιοι νέοι ὑπάρχουν!  Εἶναι ὅλοι ὅσοι δέν τά καταφέρνουν νά ὀρθοποδίσουν, ὅλοι ὅσοι εἶναι ακόμη ἀνήλικοι πνευματικῶς, πού περιφέρουν τά βλέμματα δεξιά κι’ ἀριστερά, γιά νά παρατηροῦν τί κάνει ὁ πλησίον.
Νά ἕνας ἀπ’ αὐτούς, πού τόν προειδοποιεῖ ἡ συνείδησί του: «Μή διαβάσῃς αὐτό τό βιβλίο· ἄκουσες νά λένε ὅτι εἶναι γεμᾶτο ἀπό ἠθικές βρωμιές. Γιατί ἀφήνει νά λερώνεται ὁ λευκός χιτῶνας τῆς ψυχῆς σου μέσα στό βουρκιασμένο νερό τοῦ μολυσμένου τούτου βάλτου;» Καλά· δέν θά τό διαβάσης. Ἔρχεται ὅμως ἕνας συμμαθητής: «Μικρέ μου ἅγιε, τί παιδί πού εἶσαι!», τοῦ λέει κοροϊδευτικά. «Ἐγώ μικρό παιδί;», καί νά, πιάνει τό βιβλίο, τό διαβάζει ὡς τήν τελευταία γραμμή, καί καταλερώνει τήν ψυχή του μέ τόν βοῦρκο, πού πειρέχει.
Νά ἕνας ἄλλος, πού τοῦ λέει ἡ συνείδησί του: «Μή πᾷς στήν παράστασι αὐτοῦ τοῦ ἔργου, αὐτῆς τῆς ταινίας! Ἄφησε αὐτήν τήν ἐπικίνδυνη συντροφιά!». Ἀλλά ἐκεῖνος σκέπτεται: «Τί νά κάνω; Οἱ ἄλλοι πηγαίνουν· οἱ ἄλλοι διασκεδάζουν μ’ αὐτό τόν τρόπο. Μόνο ἐγώ θά διαφέρω ἀπ’ αὐτούς;». Ναί, παιδί μου, μ’ αὐτό τόν τρόπο ἀκριβῶν σκέπτονται οἱ ἀνεμοδεῖκτες. Ἔ, λοιπόν, διάλεξε μόνος σου. Τί προτιμᾷς νά εἶσαι; Πύργος ἰσχυρός ἤ ἀνεμοδείκτης; Δοῦλος τοῦ τί θά λέῃ ὁ κόσμος ἤ δοῦλος τῆς συνειδήσεώς σου;
Από το βιβλίο του Tihamer Toth,  πιό πέροχη νίκη.

Έκαναν μόνοι τους προσευχή στο σχολείο!


Προσευχή; Κοιτάξτε, δεν μου αρέσουν τα αστεία πρωίπρωί.
Γιατί αστείο, κύριε; Κάθε πρωί δεν κάνουμε προσευχή πριν να μπούμε στος τάξεις; Αφού σήμερα έβρεχε και δεν κάναμε έξω, γιατί να μην κάνουμε στην τάξη;
Άλλο έξω και άλλο στην τάξη. Δεν επιτρέπεται από το νόμο.
Δεν επιτρέπεται η προσευχή; Έξω επιτρέπεται και μέσα απαγορεύεται; Τι νόμος είναι αυτός;
Εμείς θα κάνουμε προσευχή. Αν δεν θέλετε, εσείς μπορείτε να μη συμμετέχετε.
Σύσσωμη η τάξη σηκώθηκε όρθια. Άρχισε ένας στην αρχή και μίαμία ενώνονταν οι φωνές ώσπου κατέληξαν σε μία ομοβροντία: «Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός…». Δεν έλειψε κανείς.

Δεν προβληματίστηκε ούτε ένας για τα σχόλια του καθηγητή η για την βαθμολογία.
Το περιστατικό συνέβη σε Λύκειο της περιφέρειας Θεσσαλονίκης. Εύγε σε όλο το τμήμα. Μείνετε αδέσμευτοι και ανυπότακτοι, παιδιά, πάντα για τα μεγάλα και τα ωραία!
Μία σπίθα χρειάζεται για να ανάψει η πυρκαγιά. Κι απότι φαίνεται αυτή η σπίθα κρατιέται ακόμη αναμμένη στις καρδιές κάποιων νέων, κάποιων 16χρονων, 17χρονων παιδιών. Δεν διαδηλώνουν στους δρόμους, δεν πετροβολούν, δεν σπάζουν αλλά εντούτοις επαναστατούν. Απαιτούν με τη στάση τους να παραμείνει η παιδεία μας ελληνοχριστιανική. Ελπίζουμε ότι κάποιος θα τους ακούσει.

Κρης

Στρατιώτης Χριστοῦ

Ὁ Χριστιανός εἶναι ἕνας ἀκούραστος καί ἀκατάβλητος ἀγωνιστής. Ἡ ἀδράνεια δέν ἀποτελεῖ δείγμα ἀξίου Χριστιανοῦ. Χριστιανός δέν εἶναι ὁ ἀδρανής που ἐπαναπαύεται στό δέν ἔκλεψα, δέν ἀδίκησα, δέν σκότωσα… ἄρα εἶμαι ὁ καλύτερος Χριστιανός! Ὁ Χριστιανός δέν ἀναπτύσσεται στό κλίμα τῆς ἀρνήσεως, ἀλλά μεγαλουργεῖ στό κλίμα τῶν θέσεων. Ἄρνησις λοιπόν στό κακό ἀπό τήν μιά μεριά καί ἀπό τήν ἄλλη ναί στό ἀγαθό. Ὄχι στό ψέμμα. Ναί στήν ἀλήθεια. Ὄχι στό σκοτάδι. Ναί στό φῶς. Ὄχι στήν ἀδικία. Ναί στήν δικαιοσύνη. Ὄχι στήν ἐκδίκησι. Ναί στήν συγχώρησι. Ὄχι στό μίσος. Ναί στήν ἀγάπη. Ὄχι στήν ἁμαρτία. Ναί στήν ἁγιότητα.
Καί ὅλα αὐτά δέν εἶναι καί τόσο εὔκολα νά γίνουν. Χρειάζεται ἀγώνας. Χρειάζεται πάλη σκληρή, χρειάζεται ἀσίγαστος πόλεμος.
Ὁ Χριστιανός εἶναι ἕνας στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ. Ἀνήκει στήν στρατευομένη Ἐκκλησία καί μάχεται μέ τά πνευματικά ὅπλα, γιά τήν ἐξάπλωσι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Πηγή: Θ. Θεοφυλάκτου, «Ὄχι στοῦ ἐχθροῦ τά περάσματα».